วราตรีมืด แนวน่ากลัวมืดหม่นขวัญผวา เรื่องเต็มไปด้วยจินตนาการหลอนๆ คิดแล้วขนลุก สองด้านขาวดำต่างก็มีเสน่ห์ทั้งคู่ พูดง่ายๆ คือปู่เยโหวเป็นนักเขียนสองบุคลิก’
ทุกคนต่างอึ้ง! ตกตะลึงกันทั้งฟอรัม!
ไม่มีใครพูดเลยว่าเนื้อเรื่องไม่ดี เพราะ ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ แทบจะไม่มีจุดให้ติ
การเล่าเรื่องแบบหลายเส้นที่ค่อยๆ มารวมในตอนท้าย ช่วยให้ทุกเงื่อนงำเชื่อมโยงเป็นวงจรเดียวกัน
ทำให้คนอ่านรู้สึกทึ่งในฝีมือและความสามารถของผู้เขียน
แต่สิ่งที่ผู้คนประหลาดใจยิ่งกว่ากลับเป็นสไตล์ของปู่เยโหวที่เปลี่ยนไปสุดขั้ว
หลายคนรู้สึกเหมือนโดนความแตกต่างสุดขั้วของเขาชนเข้าเต็มเปา
ถึงขั้นคิดว่าปู่เยโหวเป็นโรคหลายบุคลิกไปแล้วแน่ๆ
แม้จะพูดให้ดูสุภาพว่า ‘โหวราตรีขาว’ กับ ‘โหวราตรีมืด’ ก็เถอะ
เป็นกลิ่นอายแบบ ‘บทกวีแห่งแสงตะวัน’ ชัดๆ
เมื่อเทียบกับผลงานก่อนหน้านี้ เล่มนี้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น อบอุ่นเยียวยาใจยิ่งกว่าเดิม
หลายคนเคยคิดว่า ‘บทกวีแห่งแสงตะวัน’ เป็นจุดจบ เป็นแค่ผลงานที่ปู่เยโหวลองฝีมือดูเท่านั้น
แต่ใครจะคิดว่านั่นกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นในอีกความหมายหนึ่ง! ปู่เยโหวปรับเปลี่ยนแนวไปสุดขั้วขนาดนี้เลย!
แต่ถึงจะเปลี่ยนแนว แม้แต่คนที่ตั้งใจมาอ่าน ‘โหวราตรีมืด’ โดยเฉพาะก็ยังต้องยอมรับว่า ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ เป็นผลงานที่ทั้งควรค่าแก่การอ่าน ควรค่าแก่การยกย่อง และควรค่าแก่ความตะลึงในทุกแง่มุม!
แน่นอนว่
