พิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตนลองทดสอบว่าตู้จดหมายนั้นสามารถข้ามกาลเวลาได้จริงหรือไม่ จึงหย่อนจดหมายที่ไม่ได้เขียนอะไรลงไป เป็นแค่กระดาษขาวแผ่นหนึ่ง
แล้วจดหมายฉบับนั้น… ก็คือจดหมายที่แปลกที่สุดท่ามกลางจดหมายขอบคุณมากมายจากอนาคตที่คุณปู่นามิยะได้รับ
กระดาษเปล่าแผ่นนั้น สำหรับคุณปู่นามิยะ แม้แต่กระดาษขาวแผ่นเดียว เขาก็ยังตอบกลับ
เพราะสำหรับคุณปู่นามิยะ ทุกคนที่เขียนจดหมายมาหาเขา จริงๆ แล้วล้วนเป็นคนที่หลงทางอยู่บนเส้นทางชีวิต
และคนที่หลงทางเหล่านี้ แท้จริงแล้วพวกเขาต่างก็ถือแผนที่ชีวิตของตัวเองอยู่ในมือ เพียงแต่พวกเขาไม่เลือกที่จะดู หรือมองไม่เห็นมันเท่านั้นเอง
คุณปู่นามิยะตอบกลับว่า
‘แผนที่คือกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง แน่นอนว่ามันอาจทำให้ปวดหัว ใครๆ ก็อาจไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน แต่ถ้าเปลี่ยนมุมมอง จริงๆ แล้วก็เพราะเป็นกระดาษขาวจึงสามารถวาดแผนที่ได้ทุกอย่างตามที่ใจต้องการ สำหรับคุณทุกอย่างเป็นอิสระ ข้างหน้าคุณคือความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด นี่แหละคือสิ่งที่ยอดเยี่ยม ฉันขออธิษฐานจากใจจริง ให้คุณเชื่อมั่นในตัวเอง และใช้ชีวิตของตัวเองอย่างไม่มีวันเสียใจ ต่อจากนี้ ฉันจะไม่ตอบคำปรึกษาอีกแล้ว ขอบคุณที่คุณถามคำถามที่มีค่ามากที่สุดในตอนท้าย ร้านชำนามิยะ’
อัตสึยะอ่านจดหมายนั้นไปพลางร้องไห้สะอื้นไม่เป็นเสียง และเรื่องราวก็สิ้นสุดลงตรงนี้
จู่ๆ เถาเหยียนเหยียนก็น้ำตาเอ่อคลอ
