ามิยะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าร้านชำแห่งนี้สามารถเชื่อมโยงกาลเวลาได้ และเขาหวังว่า ผู้คนในอนาคตจะเขียนตอบกลับมา
วินาทีถัดมา นามิยะยืนอยู่ในร้านชำ ได้รับจดหมายจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน พอเปิดดูก็พบว่าทุกฉบับต่างก็ขอบคุณเขา
‘คำตอบของคุณช่วยได้มากจริงๆ สิ่งที่คุณทำนั้นมีความหมายมากเหลือเกิน’
จดหมายเหล่านี้! มาจากอนาคต!
ในนั้นมีเพียงจดหมายฉบับเดียวที่แตกต่างออกไป ไม่มีอะไรเขียนอยู่เลย ทั้งใบเป็นกระดาษเปล่า กระดาษขาวแผ่นหนึ่งงั้นหรือ?
แล้วคืนที่หัวขโมยทั้งสามบุกเข้ามาในร้านชำ ก็คือคืนก่อนวันที่ร้านชำนามิยะจะเปิดหน้าต่างกาลเวลาขึ้นมาอีกครั้งนั่นเอง
“เชื่อมโยงกันอีกแล้ว!”
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ เถาเหยียนเหยียนก็รู้สึกนับถือปู่เยโหวถึงขั้นก้มกราบเบญจางคประดิษฐ์
เรื่องราวทุกตอนสามารถเชื่อมโยงเข้าด้วยกันหมด แม้ว่าเส้นเวลาจะดูยุ่งเหยิงก็ตาม
แต่จริงๆ แล้วทุกอย่างล้วนหมุนวนอยู่กับเส้นด้ายล่องหนเส้นหนึ่งเสมอ!
และเรื่องราวเหล่านี้ บ้างก็ซาบซึ้ง บ้างก็เศร้า เถาเหยียนเหยียนนั่งอ่านหนังสือจนเกือบลืมเวลาไปเลย
ว่าตัวเองสะอื้นไปกี่ครั้ง กลั้นน้ำตาไม่อยู่กี่หนแล้ว
ตอนที่ 107 ตื่นตะลึง เส้นเวลาที่หมุนวน (2)ในที่สุด เรื่องราวย้อนกลับมายังมุมมองของแก๊งหัวขโมยอีกครั้ง เรื่องราวสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ผู้เขียนจดหมายคนสุดท้ายเรียกตัวเองว่า ‘ลูกหมาหลงทาง’
เธอเขียนในจดหมายว่าช่วงนี้กำลังต้องการเงินอย่างเร่งด่วน แต่รายได้
