บทที่ 439 คนที่คิดค้นน้ำมันดอกกุ้ย
จูซานรู้ถึง ‘ความกังวล’ ของเย่อวี๋หราน ทั้งยังรู้ว่าตัวเองไม่สามารถทำงานที่เสี่ยงอันตรายได้ ไม่เช่นนั้นมันจะส่งผลกระทบต่อคนในครอบครัวด้วย ดังนั้นจึงทำได้เพียงทำงานที่ได้เงินไม่มาก อย่างมากก็ได้ทำงานที่ ‘รับจ้างทำธุระแทนคนอื่น’
ต้องกล่าวว่าอันธพาลที่ใช้จ่ายเกินตัวจนเคยชินล้วนไม่อยากทำ จึงให้เขาทำได้พอดี
แท้จริงแล้ว ‘งาน’ เช่นนี้จะต้องมีประกาศรับสมัครคนจนเป็นที่แย่งชิงอย่างมาก คนที่ทำงานในไร่นาเช่นเขาส่วนมากเป็นคนที่เต็มใจจะทำงาน อย่างไรก็ตามจะมีสักกี่คนที่มีโอกาสได้เจอกับพวกพี่เป้า ทั้งยังสามารถบากหน้าไปขอรับงานเช่นนี้ได้?
อันธพาลก็มีลู่ทางของอันธพาล แต่หากไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันในระดับหนึ่ง คนก็ไม่เต็มใจจะแนะนำให้เขา แม้จะเป็นสถานที่ที่ไม่เป็นระเบียบก็ไม่ให้
เมื่อสกุลจูทำการเพาะปลูกเสร็จแล้ว พวกลูกชายและลูกสะใภ้สกุลจูก็เริ่มเดินไปรอบหมู่บ้านเพื่อสอนวิธี ‘ปลูก’ มันเทศให้พวกเขา
หลังจากยุ่งอยู่กับงานหลายวัน ก็มีคนส่งของมาที่บ้านอยู่เสมอ ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อรักษาคำพูดกับเย่อวี๋หราน ทั้งหมดล้วนรับของมาและในวันถัดมาก็ส่งของขวัญกลับไปอย่างหนึ่ง
ช่วงเวลานั้นเรียกได้ว่าสกุลจูและสกุลอื่นในหมู่บ้านต่อสู้กันอย่างดุเดือด
“ไอ้หยา กุ้ยฮวาเสิ่น ท่านมีอะไรหรือ?” หลี่ซื่อที่เพิ่งกล่อมให้ซานเป่าและซื่อเป่านอนเสร็จ เห็นว
