เดินไปได้ไกลเพียงใด จึงเป็นธรรมดาที่จะอยากให้พวกเขามาเรียนรู้ให้มาก ไม่แน่ว่าบางทีอาจมีประโยชน์ในอนาคตก็เป็นได้
เรื่องที่สกุลจูลาหยุดบ่อยครั้งอาจารย์เสินไม่ได้มีความคิดเห็นมากนัก สุดท้ายแล้วจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าก็ซื่อตรงอย่างถึงที่สุด ตราบใดที่ทำการบ้านที่ได้รับมอบหมาย แม้จะกลับบ้านแต่ก็ทำงานเสร็จทันเวลา
ยิ่งไปกว่านั้น การเรียนรู้ของจูชีหลัก ๆ แล้วก็ไม่ได้เรียนในห้องเรียน เป็นความจริงที่เขาใช้เวลาในการท่องจำและเรียนรู้ในที่ส่วนตัวมากกว่า
“ท่านแม่ ยังมีแป้งมันเทศอยู่หรือไม่ขอรับ?” จูซานที่กลับมาด้วยเช่นกันถามเย่อวี๋หราน
“มี ทำไมหรือ?”
“อย่างนี้ขอรับท่านแม่ ก่อนหน้านี้ข้าเอาแป้งมันเทศไปให้เพื่อนร่วมสถานศึกษาของเจ้าเจ็ด หลังจากที่พวกเขากินก็บอกว่าอร่อยมาก จึงอยากจะซื้อกลับไปให้ครอบครัวลองกินสักหน่อยขอรับ”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ เย่อวี๋หรานก็ถามว่า “เจ้าได้ไปบอกเสินต้าเหนียงหรือยัง? เจ้าไปเรียนเป็นเพื่อน เอาเรื่องการค้าเข้าไปในสถานศึกษาของคนอื่น ถึงครานั้นพวกเขาคงไม่พอใจนัก”
“ข้ากำลังจะบอกท่านแม่เลยขอรับ” จูซานกล่าวว่า “ข้าบอกเสินต้าเหนียงแล้วขอรับ บอกว่าเพื่อนร่วมสถานศึกษาของเจ้าเจ็ดดูเหมือนจะชอบแป้งมันเทศ ทำการค้าในสถานที่ของพวกเขาเกรงว่าจะไม่ดีนัก อยากเข้าไปขายในโรงอาหาร เมื่อถึงเวลาทางโรงอาหารก็จะขายให้นักเรียน เสินต้าเหนียงเห็นด้วย บอกว่านางกำลังคิดจะบอกเรื่องนี้กับครอบครัวของพ
