าย หลินจือไปจ่ายไปทันที
ครู่ต่อมา ผลการตรวจสอบจากระบบก็ออกมา:
“จางซีหยางในตอนนี้มีค่าการขับร้อง 82”
หลินจือไปถึงกับตะลึง เขาเพิ่งจะมีแค่ 41 เอง พูดง่ายๆ ก็คือจางซีหยางมีทักษะการร้องที่ดีกว่าตนถึงสองเท่า
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินจือไปถามว่า
“ค่าทักษะการร้องของราชาราชินีเพลงอยู่ที่เท่าไหร่?”
เฟยหงตอบ:“ราชาราชินีเพลงของบลูสตาร์จะมีค่าทักษะการร้อง 80 ขึ้นไป”
หลินจือไปถามต่อ:“แล้วของโจวหานจิ้นละ?”
เฟยหงตอบอีกครั้งว่า:“ผู้ที่จะถูกตรวจสอบค่าต้องอยู่ห่างจากโฮสต์ไม่เกินหนึ่งร้อยเมตร”
หลินจือไปเลิกคิ้วเล็กน้อย แสดงว่าทักษะการร้องของจางซีหยางถึงเกณฑ์ราชาเพลงแล้วน่ะสิ?
ถ้าทักษะการร้องของเขาถึงระดับราชาเพลงแล้ว ออกเพลงดีๆ อีกสักสองสามเพลง
จางซีหยางก็เป็นราชาเพลงจริงๆ ได้แล้วใช่ไหม?
เวลานี้ จางซีหยางเสร็จสิ้นการซ้อม เดินลงจากเวทีมาหาหลินจือไปพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”
“เดิมทีอยากจะถามว่ามีอะไรให้ผมช่วยไหม แต่ดูท่าตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว
เหล่าจางนี่กะจะไปเอาแชมป์รายการเลยเหรอครับ”
หลินจือไปพูดด้วยรอยยิ้ม
ต่อให้ไม่มีการเทียบค่าตัวเลข เมื่อครู่หลินจือไปก็สัมผัสได้ถึงทักษะการร้องเพลงที่ทรงพลังของจางซีหยางแล้ว
มีโอกาสคว้าแชมป์รายการนี้ได้อย่างแน่นอน
“ก็ไม่แน่หรอกครับ”
จางซีหยางกล่าว
“หลังจากนี้คงต้องฝากให้อาจารย์ไป๋ตี้ช่วยดูแลเยอะๆ เลยครับ”
หลินจือไปไม่เลี่ยงประเด็น:
“ผมกำลังเตรียมเพลงใหม่ให้ค
