รสูงแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่า คนฟังจะได้ยินเสียงนักร้องก่อนเป็นอันดับแรกไม่ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย นักร้องมีบริษัทช่วยโปรโมตอยู่หน้าสื่อตลอดเวลา จะร้องเพลงเดียวซ้ำไปมาก็ยังได้
หรือพูดง่ายๆ ว่าแค่นักร้องมีเพลงดังเพลงเดียวก็สามารถดึงแฟนคลับมาได้มากมาย ในขณะที่คนแต่งเพลงต้องปล่อยผลงานออกมามากมายกว่าจะได้รับความสนใจจากแฟนๆ ในวงกว้าง
ต่างจากนักเขียน ตัวอักษรจะส่งตรงถึงผู้อ่าน โดยไม่มีอะไรมาคั่นกลาง
ในช่วงนี้หลินจือไปเองก็แอบซุ่มอยู่ในหมวดสืบสวนปริศนาของสำนักศึกษาทุกวัน เพื่อติดตามดูว่าผู้คนพูดถึงปู่เยโหวอย่างไร
พอเห็นว่ามีคนช่วยโปรโมต หลินจือไปก็รีบล็อกอินเข้าแอคเคานต์ปู่เยโหวบนจี๋กวง แล้วโพสต์ข้อความแรกออกไปทันที
[นักเขียนสายเยียวยาขอทักทายทุกคน]
หลินจือไปกำลังบอกเป็นนัยว่าเขาไม่ได้เป็นแค่นักเขียนสายดาร์ก แต่พอคำพูดนี้ไปถึงสายตาแฟนๆ กลับถูกตีความไปคนละทิศคนละทาง
‘นักเขียนสายหดหู่ขอทักทายทุกคน!’
‘อาจารย์ปู่เยโหวคงเข้าใจสายเยียวยาผิดไปแน่ๆ (หมอกหนา)’
‘ใครบางคนเขียน ‘บทกวีแห่งแสงตะวัน’ ขึ้นมา แล้วเริ่มสับสนว่าตัวเองอยู่สายไหนซะแล้ว (ขำ)’
‘ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น แต่พออ่าน ‘สามีภรรยาที่ห่างไกล’ ก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที’
‘พวกเธอโดนหลอกแล้ว ‘บทกวีแห่งแสงตะวัน’ น่ะมนุษย์สูญพันธุ์ไปแล้วนะ พวกเธอซาบซึ้งกับหุ่นยนต์ จนลืมธาตุแท้ด้านมืดของหมอนี่ไป!’
‘ถ้า ‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’ ฉบับหน้าไม่มีนาย ฉั
