องทำหน้าที่เป็นเซลล์แนะนำโซฟารุ่นต่างๆ ให้ลูกค้าด้วย…
สรุปแล้ว
ตลอดหลายวันนั้น ตํานีทำงานได้ไม่ดีเลย เธอเกลียดปู่เยโหวเข้าไส้ กว่าจะปรับตัวได้ก็ใช้เวลาหลายวัน
ดังนั้น เมื่อเดือนที่แล้ว ‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’ นำผลงานของปู่เยโหวมาลงเป็นเรื่องแรกอีกครั้ง
ตํานีก็เลือกที่จะมองข้ามไปทันที
อ่านจากหลังไปหน้า!
ผลลัพธ์นั้นไม่ต้องเดาก็รู้ เรื่องสุดท้ายของนิตยสารฉบับที่แล้ว ก็เป็นผลงานของปู่เยโหวอีกนั่นเอง!
เลี่ยงตอนต้นได้! แต่หนีตอนจบไม่พ้น!
วันนี้ ตํานีก็ได้สั่งซื้อ ‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’ อีกครั้ง
พอเปิดมาเจอเรื่องแรก ตํานีก็ถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก
สุดท้ายก็เป็นผลงานของปู่เยโหวอีกแล้ว นิตยสารนี้ยังจะมีหวังอยู่ไหมเนี่ย?
ทำไมทุกฉบับต้องมีปู่เยโหวด้วยนะ!
ปู่เยโหวเป็นพ่อของนิตยสารพวกแกหรือไง?
ตํานีบ่นในใจ คิดจะข้ามเรื่องสั้นของปู่เยโหวไป แต่จู่ๆ ชื่อผลงานในครั้งนี้ของอีกฝ่ายกลับทำให้เธอรู้สึกว่า
อาจจะพออ่านได้อยู่เหมือนกัน?
“บทกวีแห่งแสงตะวัน?”
แค่ดูจากชื่อเรื่องก็ไม่มีเค้าความสยองหรือความวังเวงแม้แต่น้อย
ตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ ชื่อเรื่องยังสื่อถึงความอบอุ่นและกลมกลืน ทั้งแสงตะวันทั้งบทกวี
ลองอ่านดูแล้วกัน ถ้ารู้สึกว่าไม่ใช่ ก็แค่ข้ามไปเลย
หลักๆ คือชื่อเรื่องของปู่เยโหวในครั้งนี้ มันดูไม่เข้ากับสไตล์ของเรื่องก่อนๆ เลย
ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ บางทีนี่อาจจะเป็นความซับซ้อนของมนุษย์ ทั้งที่จริงๆ
