้ายปีเก่าในสถานกักกัน สิ่งเดียวที่เกาฉี่เฉียงคิดคือการทำให้น้องชายและน้องสาวได้กินอาหารมื้อส่งท้ายปีสักคำ
และนี่ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
ตอนที่สอง ตอนที่สาม ต่อมา…
เวลาค่อยๆ ผ่านไป จ่าวเหลยเลื่อนอ่านบทละครอย่างตะกละตะกลามราวกับคนหิวโหย
สองตาไม่ละจากบทแม้แต่วินาทีเดียว กระทั่งลืมตัวจมดิ่งเข้าไปในเรื่องราวอย่างสมบูรณ์
“ถึงแล้วครับ”
คนขับรถเอ่ยเตือน
จ่าวเหลยไม่ตอบสนอง
คนขับรถไม่มีทางเลือกจึงต้องเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น
“คุณจ่าว!”
แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
“ถึงบ้านแล้วครับ!”
และยังคงไม่มีเสียงตอบรับ
จนกระทั่งคนขับเตือนเป็นครั้งที่สี่ จ่าวเหลยถึงได้รู้สึกตัวกลับมา
เขาเปิดประตูลงจากรถโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จอโทรศัพท์ไม่ห่าง
“ระวังขั้นบันไดนะครับ”
“ฉันรู้แล้ว”
ทันทีที่จ่าวเหลยพูดจบเท้าก็สะดุดทันที เห็นอาการคนขับรถพยายามกลั้นขำ จ่าวเหลยก็มองค้อนด้วยความหงุดหงิด
ขณะที่กำลังจะก้มหน้าลงไปอ่านบทละครต่อ สีหน้าของจ่าวเหลยก็เปลี่ยนไป นึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง
แย่แล้ว!
จ่าวเหลยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูประวัติการโทรของวันนี้
พอเจอเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาก่อนหน้านี้ ก็รีบกดโทรกลับทันที
โทรศัพท์ดังต่อเนื่อง จ่าวเหลยยืนหมุนตัวไปมาอยู่กับที่ แนบหูฟังเสียงรอสายที่เย็นชา หัวใจเต็มไปด้วยความร้อนรน
ให้ตายสิ! ตอบสนองช้าไปซะแล้ว!
ตัวแทนของ คุนเผิงอินเวสต์เมนต์คนนั้น ในเมื่อส่งบทมาให้เราก็มีสิทธิ์จะส่งให
