้อเผยให้ทุกคนดูเพื่อแสดงให้เห็นว่าหญิงผู้นี้ ‘ร้ายกาจ’ มากนัก
“ข้ากับนางแยกทางกันแล้ว พวกเจ้าดูสิ นางเป็นแค่ผู้หญิงคนเดียวยังกล้าลงมือหนักถึงเพียงนี้ นางยังเป็นผู้หญิงอยู่อีกหรือ?”
“ก่อนหน้านี้พวกเจ้ายังรู้สึกสงสารนาง ว่าหม่าซานเหนียงไม่ต้องการนาง แต่จะโทษข้าได้อย่างไร? แยกทางกันไปแล้วยังลงมือหนักถึงขั้นนี้ พวกเจ้าลองคิดดูว่าก่อนที่จะแยกทางกัน ข้าล้วนต้องใช้ชีวิตมาอย่างไร?”
“หญิงผู้นั้นดูไปแล้วก็ร้ายกาจมากจริง ๆ …”
เขาพึงพอใจที่สามารถใส่ร้ายหลินต้าเม่ยได้ ราวกับว่าสิ่งนี้จะสามารถลบล้างความผิดที่ติดตัวเขาอยู่ได้
ผู้คนรอบข้างพากันพูดคุย แต่กลับมีเพียงไม่กี่คนที่ตอบกลับเขา
เขาคิดว่าคนอื่นกำลังพูดคุยเรื่องของตัวเองอยู่ แต่กลับไม่รู้ว่าทิศทางความคิดเห็นของคนทั้งหมดเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
“ดูเอาเถอะ ช่างร้ายกาจนัก เกิดเรื่องนี้ขึ้นก็น่าจะจับไอ้คนโฉดนั่นได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ไม่ใช่ว่าต้องแก้ตัวอย่างถึงที่สุดจนกว่าจะถูกจับได้หรอกหรือ?!”
“เหอะ เจ้าคิดว่าทะเลาะกันนานเพียงนี้แล้ว ยังหาตัวหลินต้าเม่ยไม่เจอ ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ หรอกหรือ?!”
……
เดิมทีทุกคนคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่จะหาหลินต้าเม่ยไม่เจอไปสักพัก
แต่สิ่งที่หลี่ว์ต้าซุ่นพูดทำให้ทุกคนสงสัยขึ้นมา
ไม่มีทางที่จะมีใครไม่รู้ว่าปกติหลี่ว์ต้าซุ่นปฏิบัติต่อหลินต้าเม่ยอย่างไร?
ดีไม่ดี แค่มองแม่และพวกลูก ๆ ที่หิวโซก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
