ยังมีส่วนที่น่าสงสัยอยู่บ้าง
ประการแรกคือเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ถึงจะบอกว่าถามหลินต้าเม่ยเดี๋ยวก็รู้ แต่หลี่ว์ต้าซุ่นไม่กลัวว่าจะมี ‘ข้อโต้แย้ง’ เลยแม้แต่น้อย นี่แสดงให้เห็นอะไรเล่า?
ก็แสดงให้เห็นว่าเขารู้ว่าตัวเองสามารถมั่นใจในคำพูดตัวเองได้
ความมั่นใจแบบใดกันที่จะทำให้คนคนหนึ่งเชื่อมั่นได้ถึงเพียงนี้?
ก็คนตายพูดไม่ได้อย่างไรเล่า
ประการที่สอง หลินต้าเม่ยเป็นคนเช่นไร มีคนในหมู่บ้านที่ไม่รู้ด้วยหรือ?
หากนางกล้าหาญถึงเพียงนั้น ถึงขั้นกล้าที่จะ ‘ต่อต้าน’ จริง ๆ ก็คงไม่รอจนถูกหลี่ว์ต้าซุ่นไล่ออกมา แล้วปล่อยให้หม่าซานเหนียงเข้าไปอยู่ในบ้านได้สำเร็จหรอก
ขอเพียงนางร้ายกาจกว่านี้อีกสักหน่อย อย่างน้อยก็คงไม่จบลงด้วยสถานการณ์เช่นนี้
ผู้หญิงแบบนี้ หากเจอเรื่องเช่นนี้จะกล้าทิ้งรอยแผลไว้ให้อีกฝ่ายหรือ?
ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสงสัย
ในใจเจ้าหน้าที่หลี่ว์ก็มีข้อสันนิษฐานอยู่เช่นกัน เขามองไปยังท่าทางของหลี่ว์ต้าซุ่นและเริ่มมีท่าทีเย็นชา
“ท่านเจ้าหน้าที่ ทำไมถึงมองข้าเช่นนั้นเล่าขอรับ?” หลี่ว์ต้าซุ่นพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่กลับพบว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองมาที่ตัวเองนั้นกลับไม่เป็นดังคาด จึงรู้สึกสับสนมึนงง
“เจ้าพูดมาตามตรงเถอะว่าเจ้าทำอะไรกับหลินต้าเม่ยกันแน่?”
“ข้าจะทำอะไรได้เล่า?” หลี่ว์ต้าซุ่นใจเต้นแรง ต่อให้ถูกตีจนตายก็จะไม่ยอมรับ “ท่านต้องถามว่านางทำอะไรกับข้าถึงจะถูก ตัวข้ามีแผลก็เห็นกันอยู่ เป็นนางที่ลงม
