บทที่ 425 ข้ากับนางบริสุทธิ์ใจ
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “ทำไมถึงพูดว่าข้าวางแผนเล่า? เป็นข้าที่อยากให้อยู่ต่อหรือ แน่นอนว่าเป็นสะใภ้ห้าของเจ้าที่ยืนยันจะให้คนอยู่ต่อ แล้วข้ายังจะมีหนทางอีกหรือ?”
จูเหล่าโถวไม่เชื่อ หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้หากไม่ต้องการให้คนอยู่ต่อย่อมไม่สามารถขับไล่คนไปได้เชียวหรือ?
เขาถามว่า “เจ้าไม่มีหนทาง แล้วในสกุลเรายังจะมีใครมีหนทางอีกหรือ?”
“ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วย ทำไมเมื่อครู่เจ้าถึงไม่พูดอะไรเลยเล่า?” เย่อวี๋หรานไม่ตอบคำถามของเขา แต่ถามกลับไปแทน
“ข้า…” จูเหล่าโถวอึกอัก “ก็ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเห็นด้วย ข้าวในบ้าน เจ้าก็ล้วนเอาให้คนกิน แล้วยังจะให้คนทำงานอีก เช่นนั้นหลังจากนี้หากคิดจะไล่คนอีกไม่ใช่ว่ายากแล้วหรือ?”
“ข้าวบ้านข้า คนก็กินไปแล้ว ถ้าไม่ให้คนทำงาน เช่นนั้นจะไม่กลายเป็นได้กินข้าวโดยไม่มีสิ่งตอบแทนหรือ? เจ้าคิดว่าครอบครัวเราอยู่บนกองเงินกองทองถึงขั้นจะเลี้ยงดูคนที่ไม่ทำประโยชน์ได้หรือ?”
“ในเมื่อเจ้าก็รู้ เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงยังให้คนอยู่ต่อเล่า? หากเจ้าไม่ยินยอม สะใภ้ห้าจะต่อต้านเจ้าได้หรือ?” จูเหล่าโถวพึมพำ “ตัวเองใจอ่อนเองแล้วเหตุใดต้องแก้ตัวด้วยเล่า?”
แม้เสียงจะเบามาก แต่เย่อวี๋หรานก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน นางคิดว่านางจำเป็นต้องอธิบายให้จูเหล่าโถวฟังอย่างชัดเจน
นางให้เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หาเก้าอี้มาตัวหนึ่ง ให้เขานั่งลงและค่อย ๆ พูด
อายุมากแล้วก็ควรต้องมีเวลาพักผ่อ
