บทที่ 423 ช่วยคนอื่นก็ต้องดูความสามารถของตัวเอง
“มีคนคอยดูหลินซื่อเอาไว้แล้วใช่ไหม?” มุมปากเย่อวี๋หรานเหยียดยิ้มหมั่นไส้ ไม่ตอบรับถ้อยคำของจูอู่
จูอู่พยักหน้า “ข้าให้ปาเม่ยช่วยจับตามองไว้แล้วขอรับ”
“อืม!” เย่อวี๋หรานพยักหน้า “เจ้าคอยจับตาดูหลินซื่อ ถ้ามีอะไรไม่ถูกต้อง เจ้าก็ช่วยไกล่เกลี่ยให้นาง ถึงจะพูดอย่างไรนางก็เป็นเมียเจ้า วันหน้าพวกเจ้ายังต้องใช้ชีวิตไปด้วยกัน อาศัยว่าอายุยังน้อย สามารถแก้ไขได้ ตรงไหนที่ปรับเข้าหากันได้ก็พยายามปรับเข้าหากัน วันหน้าพอมีลูกด้วยกันแล้ว จะได้ไม่ต้องมีปัญหากันอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นคงน่าเหนื่อยหน่ายกันพอดี…”
“ข้าเข้าใจความหมายของท่านแม่ขอรับ ท่านสบายใจได้ ต่อไปข้าจะระวังเรื่องวิธีการให้มากกว่าเดิม คุยกันให้มาก ใช้วิธีรุนแรงให้น้อยลง” จูอู่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาเคยลงไม้ลงมือกับหลินซื่อไม่กี่ครั้ง แต่กลับถูกมารดามาเห็นเข้าเสียอย่างนั้น
ในทางแจ้ง มารดาของเขาไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนที่อยู่ด้วยกันตามลำพังเคยเอ่ยเตือนเขาอยู่หลายคำ ‘ตอนนี้นางเป็นเมียเจ้า ต่อไปยังจะเป็นแม่ของลูกเจ้า เจ้าคิดว่าลูกเจ้าจะยินดีเมื่อเห็นพ่อตัวเองลงไม้ลงมือกับแม่ตัวเองงั้นหรือ?’
เย่อวี๋หรานบอกให้เขาลองจินตนาการภาพที่จูเหล่าโถวลงไม้ลงมือกับนาง
จูอู่ “…”
เขาคิดไม่ออกเลย เพราะบิดาเขาไม่มีความกล้าทำเช่นนั้นเด็ดขาด
หรือต่อให้มีความกล้า ถ้าบิดาเขากล้าลงมือจริง พวกเขาที่เป็นลูกชายหลายคนนี้ก็พร้อม
