นำสกุล’ มานานถึงเพียงนี้ แต่คนในหมู่บ้านล้วนรู้ดีว่าใครเป็นผู้นำสกุลที่แท้จริง เป็นผู้ชายที่ทำหน้าที่ในฐานะของตัวเอง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
“เจ้าลองมองพ่อกับแม่เจ้าก็จะรู้เอง ตอนนี้ใครเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องในสกุลเล่า?” เย่อวี๋หรานเหลือบมองเขาและพูดว่า “เป็นพ่อแม่เจ้าที่เป็นคนรับผิดชอบ หรือเป็นพวกพี่ชายน้องชายทั้งสองคนของเจ้าที่เป็นคนรับผิดชอบ? เห็นพวกเขาก็รู้แล้วว่าพวกเรายังสามารถทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบดูแลสกุลไปได้อีกไม่กี่ปีเท่านั้น ไม่กี่ปีมานี้ข้ายังสามารถพึ่งพาตัวเองในฐานะของแม่สามีและคอยสนับสนุนพวกลูกสะใภ้ได้ แต่อีกไม่กี่ปีข้ายังจะสนับสนุนพวกลูกสะใภ้ได้อยู่อีกหรือ?”
จูเหล่าโถวเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้พูดว่ายามที่พ่อแม่ของเขายังสามารถทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องในสกุลได้ ก็ไม่เห็นจะมีใครมาทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบดูแลสกุลของนางเลย?
แต่คำพูดของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ทำให้เขาฉุกคิดได้จริง ๆ
ใช่แล้ว เขากับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ล้วนแก่ตัวกันแล้ว เรื่องการทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลครอบครัว เกรงว่าคงทำไปได้อีกไม่กี่ปีเท่านั้น
“เจ้าคิดว่าเช่นนี้ข้ายังจะกล้าขัดพวกลูกสะใภ้อย่างเอาเป็นเอาตายอีกหรือ?”
“เช่นนั้นจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปหรือ?!” จูเหล่าโถวมีสีหน้าตกตะลึง “เจ้าจะยอมแพ้เช่นนี้หรือ? พวกเรายังไม่แก่ขนาดนั้น ไม่กี่ปีมานี้ยังปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนี้ อีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะเป็นเช
