่างน้อยเป็นแม่ม่ายก็ไม่มีใครเอาสิ่งของในเรือนตัวเองไปจุนเจือคนอื่น แต่ผู้หญิงที่แต่งให้มือปราบผู้นี้กลับต้องป้องกันสามีตัวเองเอาสิ่งของในเรือนไปจุนเจือคนนอกราวกับป้องกันโจรร้ายอย่างไรอย่างนั้น ชีวิตแบบนี้ใครจะทนได้?”
“…ท่านแม่ นี่ออกจะเกินจริงไปหน่อยไหม?”
จูอู่มีสีหน้าปั้นยาก
คนปกติที่ไหนจะทำแบบนี้กัน?
คนอื่นมีแต่จะเอาของจากข้างนอกมาจุนเจือครอบครัว แต่จากตัวอย่างที่มารดาของเขายกมา มือปราบผู้นี้กลับเอาของในเรือนตนเองไปให้คนนอก ‘มีแต่ออก ไม่มีรายรับ’ ยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้ก็แปลกแล้ว
“เกินจริงไปบ้าง แต่เจ้าไม่คิดว่าหลินซื่อก็เป็นแบบนี้บ้างหรือ? เรื่องอื่น นางยังคิดได้ชัดเจน แต่พอเป็นเรื่องบ้านเดิมก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น ทั้งยังไม่ครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของตัวเอง คิดแต่จะช่วยอย่างเดียว…นางคิดแค่ว่า นั่นคือคนจากบ้านเดิมของนาง เป็นคนในครอบครัว คนอื่นมีชีวิตแย่กว่านาง นางต้องช่วยเหลือ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เจ้าจะไม่กลายเป็นแบบเดียวกับผู้หญิงที่แต่งให้มือปราบผู้นั้นไปหรือ?”
“ไม่มีทาง” จูอู่ปฏิเสธทันควัน “ท่านแม่ ข้าไม่ได้โง่สักหน่อย ถ้าหลินซื่อกล้าเอาของในเรือนไปช่วยคนนอกตลอดเวลาแบบนั้น ข้าจะต้องจัดการนางแน่นอน”
“หัวใจคนก็คือก้อนเนื้อ ทุกคนล้วนมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก การช่วยเหลือกันและกันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ช่วยคนอื่นก็ต้องดูความสามารถของตัวเองด้วย ตนเองมีกำลังช่วยได้ค่อยไปช่วยเหลือคนอื่น แต่ถ
