หวัดได้แล้วก็ไปสู่ขอภรรยาตามประเพณี ให้กำเนิดลูกน้อย ชีวิตน่าจะผ่านไปด้วยดีกระมัง?
ทว่าเขาเพิ่งได้รับเบี้ยหวัดมา กุมไว้ในมือยังไม่ทันร้อนก็ให้คนอื่นยืมไปเสียแล้ว
เขาเป็นคนมากน้ำใจโดยแท้จริง เมื่อไหร่ก็ตามที่เพื่อนบ้านเรียกหา เขาก็จะไปช่วยคนอื่นทันที บางครั้งยุ่งจนไม่มีเวลาสนใจคนในครอบครัวเสียอีก
“เจ้าคิดว่าคนเช่นนี้เป็นคนดีหรือไม่? เขาสมควรได้รับผลตอบแทนที่ดีใช่ไหม?”
จูอู่ลูบจมูก เขาไม่คิดว่ามารดาตัวเองยกตัวอย่างนี้ขึ้นมาพูดเพราะต้องการจะเกลี้ยกล่อมให้เขาเป็นคนดีหรอกนะ เขากล่าวว่า “ถึงจะไม่รู้ว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้อง แต่ในเมื่อท่านแม่พูดขึ้นมาตอนนี้แสดงว่าคงมีปัญหาสักอย่าง”
“ต้องมีปัญหาอยู่แล้วสิ” เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “เขามากน้ำใจ ทำเรื่องดีงาม เงินเดือนก็เอาไปให้คนนอก มีเวลาก็ให้คนนอก แล้วคนในครอบครัวของเขาเล่า?”
นางบอกให้จูอู่ลองขบคิดดู ตอนที่เรือนของเขาหลังคารั่ว จำเป็นต้องมีคนไปซ่อม เขากลับไปช่วยเหลือคนอื่นอยู่ข้างนอก หรือตอนที่น้ำในเรือนใช้หมดแล้ว จำต้องมีคนไปหาบมาใหม่ เขาก็ยังไปช่วยคนอื่นอยู่ข้างนอก หรือตอนที่ภรรยาเขาพบว่าข้าวสารหมดแล้ว ต้องใช้เงินซื้อ แต่เขากลับเอาเงินไปให้คนอื่นยืมแล้ว หรือตอนที่ลูกของเขาป่วย ตัวเขาเองกลับไม่อยู่ เงินก็ไม่มี…
“ทั้ง ๆ ที่ได้แต่งให้มือปราบ แต่กลับเหมือนไม่มีสามี แล้วชีวิตจะต่างจากแม่ม่ายตรงไหนกัน? ไม่เลย เกรงว่ายังสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ อย
