ีก ถ้าเจ้าไม่เขียนสัญญา ต่อให้ตอนนี้สกุลหลี่ว์ตกลงให้เจ้าเลี้ยงดู พวกเขาก็อาจมาพาพวกนางกลับไปเมื่อไหร่ก็ได้ จะขายหรือให้ออกเรือนไปก็ขึ้นอยู่กับความปรารถนาของพวกเขา”
คนสกุลจูทั้งหมดคิดไม่ถึงเลยว่าครานี้เย่อวี๋หรานจะมีท่าทีเย็นชาเช่นนี้
ในอดีตนั้นเวลาที่ทุกคนประสบปัญหาอะไร นางก็จะออกหน้าจัดการให้เสมอ
เมื่อคนอื่นได้ยินชื่อ ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ย่อมมีเพียงไม่กี่คนที่กล้าโวยวาย เรื่องต่าง ๆ ก็จัดการได้อย่างค่อนข้างราบรื่น
แต่คราวนี้เย่อวี๋หรานกลับจะให้หลินซื่อไป ‘จัดการ’ ด้วยตัวเอง?!
นางเป็นเพียงเด็กสาวที่ออกเรือนแล้วคนหนึ่ง หน้าบางขนาดนั้น หากตรงไปจัดการเรื่องราวที่หมู่บ้านสกุลหลี่ว์ คนฝั่งนั้นจะไว้หน้านางหรือ?
ไม่รอให้ทุกคนใคร่ครวญจนกระจ่าง เย่อวี๋หรานก็บอกให้หลี่ซื่อลงบัญชีเอาไว้ หาโจ๊กมาให้เด็กสามคนนั้นกินเสียก่อน ยามเช้าตรู่เช่นนี้ ครอบครัวตนเองยังไม่ได้กินข้าว นางหิวมาตั้งนานแล้ว
แล้วบอกให้หลิ่วซื่อที่มีหน้าที่ทำอาหารเร่งมือสักหน่อย รีบเตรียมอาหารเช้าให้เรียบร้อยโดยเร็ว
คนอื่น ๆ ควรทำสิ่งใดก็ไปทำสิ่งนั้น
เพียงชั่วพริบตาเดียว ทั่วลานเรือนก็พลันว่างเปล่า เหลือเพียงหลินซื่อ หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยาและหลี่ว์ซานยาที่ยังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น รวมถึงหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยที่รั้งอยู่ด้วยความเป็นห่วง
“พี่รอง…” หลินซานเม่ยเข้าไปประคอง “ขาท่านเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บไหมเจ้าคะ?”
“ไม่เจ็บ แค่ชานิ
