้พวกเจ้ามีกินดีกว่าเดิม ได้สวมเสื้อผ้าดีกว่าเดิม หรือเพื่อให้จุนเจือบ้านเดิมของพวกเจ้า ข้าให้พวกเจ้าถือเงินเอาไว้ก็เพราะหวังว่าพวกเจ้าจะสามารถเก็บเงินสร้างเรือนของตัวเอง จากนั้นก็แยกออกไปจากเรือนนี้ ต่างคนต่างอยู่กับครอบครัวของตัวเอง”
การบอกกล่าวอย่างชัดเจนเช่นนี้นับว่าเป็นคราแรก
ด้วยเหตุนี้เหล่าลูกชายและลูกสะใภ้สกุลจูจึงเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อ ไม่กระมัง ท่านแม่วางแผนไว้แบบนี้ตั้งนานแล้ว?!
จูเหล่าโถวเองก็รู้สึกเหนือความคาดหมายอย่างมาก เพราะเย่อวี๋หรานไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้กับเขามาก่อน
“เรือนหลังเดิมเป็นของส่วนกลาง ก่อนที่พวกเจ้าจะเก็บเงินจนสามารถสร้างเรือนหลังใหม่ได้ พวกเจ้าสามารถพักอยู่ในเรือนหลังใหม่ได้ตามสบาย แต่เมื่อพวกเจ้าเก็บเงินได้แล้ว สามารถสร้างเรือนหลังใหม่ ข้าก็หวังว่าพวกเจ้าจะย้ายออกไปอยู่กันเอง ออกไปอยู่ตามลำพังก็มีข้อดีอยู่ พวกเจ้าสามารถตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ได้เอง อยากกินอะไรก็กิน อยากนอนหรือตื่นนอนเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีผู้ใดมาเจ้ากี้เจ้าการพวกเจ้า”
“แน่นอน ถ้าวัน ๆ พวกเจ้าเอาแต่อู้ ไม่ทำงานทำการ ไม่มีใครส่งอาหารให้พวกเจ้า ต้องอดอยากก็โทษคนอื่นไม่ได้”
“ลงแรงเท่าไหร่ ได้กินเท่าไหร่ หาเงินได้มากแค่ไหน ล้วนขึ้นอยู่กับพวกเจ้าทั้งสิ้น”
“พวกเจ้าอาจพูดว่าที่นาของครอบครัวไม่พอให้จัดสรรปันกัน แต่พวกเจ้าเก็บเงินสร้างเรือนหลังใหม่ได้แล้ว ยังจะหวังให้ข้าแบ่งที่นาให้พวกเจ้าด้วยห
