กระทบกระทั่งกันมากเข้า ความขัดแย้งสั่งสม ความผูกพันระหว่างพวกเจ้าสุดท้ายแล้วก็พลอยถูกกระทบกระทั่งออกไปจนหมด”
“ท่านแม่ ไม่มีเรื่องเช่นนั้นหรอกขอรับ พวกข้ายังสนิทกันอยู่นะ” เหล่าลูกชายสกุลจูรีบโอบไหล่กันทันทีเพื่อพิสูจน์ว่าความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของพวกเขาดีปานใด
กระทั่งหลิวซื่อและหลินซื่อยังจับมือกัน บอกว่าพวกนางแค่โกรธกันชั่วคราวเท่านั้น ทะเลาะกันเสร็จก็คืนดีกันแล้ว
“ทะเลาะก็ส่วนทะเลาะ ทะเลาะเสร็จแล้วพวกข้าก็ยังเป็นพี่น้องสะใภ้กันอยู่ดีเจ้าค่ะ”
“ใช่แล้ว ท่านแม่ พวกข้าก็แค่ทะเลาะกันไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้มีอะไรเกินกว่านั้นหรอกนะเจ้าคะ”
……
เห็นทุกคนสามารถทำถึงขั้นนี้เพื่อเอาใจตนเอง เย่อวี๋หรานก็ดีใจยิ่ง เพราะนี่แสดงว่าการสั่งสอนของนางในยามปกตินั้นมีผลสัมฤทธิ์อยู่บ้าง
แม้ต่างคนต่างมีความคิดอ่านของตนเอง แต่เมื่อปฏิบัติอย่างเท่าเทียม พวกเขาก็ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจปานนั้น ครั้นจิตใจสงบคนก็เป็นมิตรยิ่งขึ้น
“ฟังข้าพูดให้จบก่อน” เย่อวี๋หรานยกมือบอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบ “ถึงอย่างไรก็ต้องแยกเรือน แต่ไม่ใช่การแยกเรือนอย่างที่พวกเจ้าเข้าใจ ทั้งยังไม่ได้จะแยกเรือนกันตอนนี้ ข้าแค่อยากบอกพวกเจ้าเอาไว้ก่อน เรือนหลังใหม่ที่ข้าสร้างมาหลังนั้นก็เพื่อใช้เป็นสถานที่พักพิงยามแก่เฒ่าของแม่กับพ่อพวกเจ้า ส่วนพวกเจ้า…”
นางเว้นช่วงไปเล็กน้อย สายตากวาดผ่านลูกสะใภ้ไปทีละคน “ข้าให้พวกเจ้ามีเงินส่วนตัวได้ ไม่ใช่เพื่อให
