บทที่ 415 ผักดอง
ภายในเรือนสกุลจูเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความครึกครื้นยินดี
บนโต๊ะอาหาร ผู้ชายสกุลจูต่างแย่งกันพูดจา ความตื่นเต้นของวันนี้ยังไม่สลายไป
“ฮ่า ๆๆ…พวกเจ้าเห็นไหม ข้าเห็นหน้าอาเหล่าเฉียวอึ้งไปเลย เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าข้าวเปลือกของพวกเราจะเมล็ดโตขนาดนั้น”
“นั่นน่ะสิ อาจูจยากำข้าวเปลือกกำนั้นขึ้นมา ยังตัดใจปล่อยมือไม่ได้เลย”
“ก็แค่นี้เอง พวกเราเพิ่งเกี่ยวข้าวกันก็มีคนมาถามข้าแล้วว่าพวกเราจะเก็บไว้ปลูกปีหน้าหรือไม่ อยากเอาเมล็ดพันธุ์ข้าวมาแลกกับพวกเราแน่ะ”
……
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อยิ้มแย้มแจ่มใส บางครั้งบางคราก็จะร่วมวงสนทนาด้วย
เก็บเกี่ยวได้ผลสมบูรณ์เป็นเรื่องน่ายินดี
ปีนี้เกี่ยวข้าวได้มากกว่าเดิมหนึ่งถึงสองตะกร้า ปีหน้าเพิ่มมาอีกสองตะกร้า ถึงตอนนั้นยังต้องกลัวว่าจะไม่มีข้าวกินอีกหรือ?
จูเหล่าโถวลืมเดิมพันระหว่างตนเองกับเย่อวี๋หรานไปเสียสนิท มัวแต่นึกยินดีปรีดา “ใช่แล้ว ครอบครัวเราเป็นครอบครัวธรรมดาที่ไหนกัน? พวกเรามีที่นาน้อยก็จริง แต่ว่ามีคนเยอะนี่นา มีคนเยอะก็เท่ากับว่ามีแรงงานมาก ขอเพียงยอมลำบากสักหน่อยย่อมต้องมีความเป็นอยู่ดีกว่าคนอื่นอยู่แล้ว”
และกระทั่งรวบความดีความชอบทั้งหมดมาเป็นของตนเอง บอกว่าเป็นเพราะเขาชี้นำได้ดี พาลูกชายตรากตรำทำงาน ไม่อย่างนั้นจะมีผลเก็บเกี่ยวแบบในตอนนี้งั้นรึ?
ปีนี้เก็บเกี่ยวมันเทศและข้าวเปลือกได้มากกว่าเดิม ฤดูหนาวนี้คงไม่ต้อ
