งอด ๆ อยาก ๆ อีกแล้ว
อ้อ จริงสิ ยังมีมันเทศหน้าหนาวที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวอีกนี่นา
ครั้นเห็นทุกคนกำลังตื่นเต้นยินดี เย่อวี๋หรานก็ไม่อยากขัดความสุขของพวกเขาเลยจริง ๆ แต่ก็จำต้องเตือนสติพวกเขาว่า “พวกเจ้าคิดอะไรกันอยู่ วันนี้เกี่ยวข้าวได้มากกว่าเดิมหนึ่งตะกร้า ปีหน้าเกี่ยวได้เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งตะกร้า ปีถัดไปได้เพิ่มอีกหนึ่งตะกร้า พวกเจ้าคิดว่าที่นาผืนนั้นปลูกทองคำได้หรือไร ปลูกได้ผลผลิตมากทุกปี สิบปีผ่านไปก็ได้ผลเก็บเกี่ยวเป็นเท่าตัว ที่นาหนึ่งหมู่เลี้ยงคนทั้งบ้าน? ปลูกได้ดีแค่ไหน มันก็ยังเป็นแค่ข้าวเปลือกอยู่ดี ยังจะใหญ่เท่าไข่ไก่ได้อย่างนั้นรึ?”
คนทั้งครอบครัวเงียบสงบลงทันใด
สวรรค์?! จริงด้วย ข้าวเปลือกก็คือข้าวเปลือก ต่อให้โตได้ดีแค่ไหน มันยังจะใหญ่กว่าไข่ไก่ได้อีกหรือ?
หรือจะบอกว่าวันนี้เก็บเกี่ยวได้มากกว่าเดิมหนึ่งตะกร้า ปีหน้าก็ไม่มีอีกแล้ว?!
“ท่านแม่ เช่นนั้นปีหน้า…ปีหน้าก็เก็บเกี่ยวได้เท่านี้หรือขอรับ?” จูเอ้อร์รู้สึกว่าตนเองฝันสลาย
เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างจนปัญญา “อาจเพิ่มผลผลิตได้ แต่จะเพิ่มมากแค่ไหนก็ยังมีขีดจำกัดอยู่ดี ก็เหมือนกับเจ้ากินข้าวนั่นแหละ เจ้ากินถ้วยเดียวไม่อิ่ม กินสองถ้วยใกล้จะอิ่มแล้ว เจ้ายังจะกินข้าวสิบถ้วยในมื้อเดียวได้อีกหรือ? แบบนั้นเจ้าคงจุกตายพอดี”
“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านแม่หมายความว่า ต้นข้าวพวกนี้เมื่อก่อนได้กินไม่อิ่มจึงมีขนาดเล็ก ตอนนี้กินอิ่มแล้วจึงมีขนาดใหญ
