่กว่าเดิม แต่มันกินอิ่มแล้ว ถ้ากินอีกก็คงโตไปมากกว่านี้ได้ไม่เท่าไหร่ ขนาดไม่ต่างไปจากตอนนี้มากแล้วสินะขอรับ” จูซื่อพูดพลางมองไปทางจูซานซึ่งเป็นคนที่สูงที่สุดในครอบครัว
ตอนนั้น เขาก็อยากกินให้มากกว่าเดิม จะได้ตัวสูงขึ้นอีกนิด หากดีที่สุดคือสูงกว่าพี่สาม
ทว่าน่าเสียดาย ไม่ว่าเขาจะกินอย่างไรก็ยังสูงได้ไม่เท่าพี่สามของเขาอยู่ดี ขณะที่พี่สามของเขาพอสูงถึงระดับหนึ่งแล้วก็ไม่สูงขึ้นอีก
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ปีนี้อาหารการกินดี พี่สามดูเหมือนจะสูงกว่าเดิมเล็กน้อย
แต่เขาก็เข้าใจดีว่า ต่อให้สูงขึ้นก็คงไม่ได้มากมาย คงสูงขึ้นแค่อีกพอประมาณเท่านั้น
คนทั้งหลายรู้สึกผิดหวัง
จูเหล่าโถวที่ถูกทำให้เสียอารมณ์ก็รู้สึกผิดหวัง เขาถลึงตาใส่เย่อวี๋หราน “เจ้าคนนี้ จะให้ทุกคนมีความสุขหน่อยก็ไม่ได้?”
เย่อวี๋หรานกลอกตา “ข้าพูดความจริง ไม่ได้โป้ปดมดเท็จ แม่ไก่ในเรือนย่อมรู้ว่าตัวเองออกไข่ไปกี่ฟองไม่ใช่หรือ? ป้อนอาหารดี ๆ ให้ก็วางไข่ได้มากหน่อย ฟองใหญ่หน่อย แต่จะมากแค่ไหนใหญ่เพียงใด ก็คงไม่เกินขีดจำกัดตามธรรมชาติของมันเอง หรือข้าวพวกนี้มีอะไรพิเศษ สามารถกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ มีขนาดเท่าไข่ไก่ไปได้?”
“เจ้า…” จูเหล่าโถวสะอึก “ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว”
จากนั้นก็ยกถ้วยตัวเองขึ้นมากินข้าวอย่างฮึดฮัด
เนื่องจากวันนี้เกี่ยวข้าวมาทั้งวันแล้ว เย่อวี๋หรานจึงให้ลูกสะใภ้หุงข้าวสวยแจกจ่ายให้ทุกคนคนละถ้วย ทำกับข้าวอีกสองสามอย่าง และวุ้นเส้น
