บทที่ 412 จรรยาของวิญญูชน
จูเอ้อร์และหลิวซื่อวิจารณ์เรื่องคนอื่นในครอบครัวอยู่เป็นนาน หัวข้อสนทนาเบี่ยงเบนไปจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง
จนถึงตอนเข้านอน จูเอ้อร์ค่อยนึกขึ้นมาได้
เดี๋ยวก่อน! ข้าตั้งใจว่าจะพูดเรื่องลูกเมียข้าไม่ใช่หรือ?
ช่างเถอะ ต้องเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ก็แล้วกัน
ข้าต้องพูดกับนางให้ชัด ๆ ว่าถ้ามีลูกไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องรีบกินยา ข้ากับนางอายุไม่น้อยแล้ว ถ้าพี่น้องคนอื่นมีลูกกันหมด มีเพียงข้ากับนางที่ยังไม่มีลูก แบบนั้นก็แย่กันพอดี
เนื่องจากเป็นห่วงเรื่องจูชี เย่อวี๋หรานจึงไม่ได้ให้จูซานรั้งอยู่ที่เรือนนานนัก แต่จัดแจงข้าวของแล้วตามเขาเข้าตำบล
คราวนี้ไม่ได้ให้หลิ่วซื่อตามมาด้วย ใกล้จะถึงวันหยุดฤดูกาลเก็บเกี่ยวแล้ว ถึงตอนนั้นต้าเป่าและเอ้อร์เป่าจะได้กลับบ้าน นางอยากมองอย่างไรก็มองให้พอ มองเสียให้หายคิดถึง
“ท่านย่า…” ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเห็นเย่อวี๋หรานตามมาด้วยก็วิ่งเข้ามากอดขานางด้วยความดีใจ
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในวัยกำลังโต ไม่เจอกันเดือนเดียวก็ราวกับโตขึ้นทุกครั้งที่พบหน้าอย่างไรอย่างนั้น ตัวสูงขึ้นไม่น้อย
เย่อวี๋หรานลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของพวกเขา ถามไถ่ความเป็นอยู่ของพวกเขาอย่างใส่ใจ ทั้งยังเตือนพวกเขาว่าอย่าเอาแต่ห่วงเรียนอย่างเดียว เวลาว่างก็ต้องเคลื่อนไหวร่างกายด้วย ไม่ว่าจะเรียนเก่งแค่ไหน ถ้าสุขภาพไม่ดีก็คงไม่ใช่วิธีการที่ยั่งยืน
จากนั้นก็มองไปทางจูชี หลังจากอยู่ในสำนัก
