บทที่ 411 จูเอ้อร์วิพากษ์ชีวิตคู่ของพี่น้อง
จูซื่อและจูอู่พยักหน้า “ที่แท้การสอบเคอจวี่ต้องคำนึงถึงหลายปัจจัยเพียงนี้ ข้านึกว่าแค่ต้องคร่ำเคร่งอ่านตำราอย่างเดียวเสียอีก แค่เรียนเก่งก็พอแล้ว ยังต้องพิจารณาว่าปีไหนใครเป็นคนออกข้อสอบด้วยหรือนี่”
จูซานหลุดหัวเราะ “พวกเจ้าคิดว่าบัณฑิตเหล่านั้นไม่ตั้งใจเรียนงั้นหรือ? คนตั้งใจเรียนมีมากมาย คนที่มีความสามารถโดดเด่นก็มีจำนวนมาก เพราะเหตุใดจึงมักมีคนสอบไม่ผ่าน? บางคนไม่ได้ไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะคำตอบของเขาไม่ตรงใจกรรมการสอบ ลางเนื้อชอบลางยา เจ้าจะไม่ให้คนเขามีความชอบส่วนตัวเลยหรือไร?”
“แบบนี้ไม่รังแกพวกเราไปหน่อยหรือ?” จูซื่อกล่าว “ชาวนาอย่างพวกเรา ถ้ารู้จักขุนน้ำขุนนางยังจะมานั่งอยู่ตรงนี้หรือ? ขุนนางสักคนยังไม่รู้จัก แล้วจะไปรู้ได้อย่างไรว่ากรรมการสอบมีความชอบโน้มเอียงไปด้านใด?”
จูซานมองอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้งแล้วกล่าวว่า “เพราะฉะนั้นการเลือกอาจารย์ที่จะมาถ่ายทอดความรู้ให้ถึงได้สำคัญมากอย่างไรเล่า เจ้าเจ็ดโชคดี แม้อาจารย์ที่ได้พบจะไม่โดดเด่น แต่สหายร่วมสำนักในอดีตของอาจารย์รู้จักคนมาก ทั้งยังให้ความสำคัญกับสหาย ให้ความช่วยเหลืออยู่ไม่มากก็น้อย เรื่องพวกนี้พวกเจ้ารับฟังอย่างเดียวก็พอแล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องไปถามไถ่ จะได้ไม่เผลอพูดอะไรออกไป”
“พวกข้าจะไปสืบเรื่องพวกนี้จากที่ไหน? วัน ๆ ได้ไปแค่ทุ่งนานี่เอง พวกข้าจะไปรู้อะไร” จูอู่ทอดถอนใจ “คิดไม่
