ถึงว่าในหมู่พวกเราพี่น้อง เจ้าเจ็ดกลับเป็นคนที่โชคดีที่สุด เดิมทีท่านแม่อยากส่งเขาไปสำนักศึกษาที่ใหญ่กว่านี้ แต่คนที่นั่นไม่ต้องตาเจ้าเจ็ด จึงได้แต่เลือกสำนักศึกษาที่มีคุณสมบัติรองลงมา สุดท้ายกลับกลายเป็นวาสนาในคราเคราะห์ ได้รับความสนใจจากอาจารย์ ไม่แน่ว่าในอนาคตพวกเราพี่น้องอาจได้พึ่งพาวาสนาของเจ้าเจ็ดก็ได้”
พวกเขาพี่น้องไม่เคยคาดคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยจริง ๆ
ตั้งแต่ยังเล็ก ทุกคนก็ทราบว่าจูชีเป็น ‘คนสมองทึ่ม’ และเป็นภาระของครอบครัว
ตอนไม่รู้ประสายังเคยรังเกียจเขามาก่อน ภายหลังเมื่อค่อย ๆ เติบใหญ่ขึ้นมาก็เริ่มสงสารน้องชายผู้นี้ พวกเขายังเคยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวว่า ในอนาคตเมื่อบิดามารดาแก่ชราแล้ว จะวางแผนให้น้องเจ็ดอย่างไร
สถานการณ์ครอบครัวเป็นอย่างไรทุกคนล้วนตระหนักดี ที่ดินเล็กน้อยเท่านี้ไม่พอให้พี่น้องแบ่งกันด้วยซ้ำ เลี้ยงภรรยาและลูกชายตัวเองยังไม่พอ ยังมีน้องชายสมองทึ่มอีกคน แล้วจะแบกรับไหวได้อย่างไร?
นี่ยังเป็นสาเหตุที่พวกเขาแต่งงานเร็ว เพราะเกรงว่าหากช้าไปกว่านี้ เมื่อฝ่ายหญิงอายุมากขึ้นก็อาจหว่านล้อมให้มาแต่งด้วยยากแล้ว
ทว่าผู้ใดจะทราบว่าหลังจากนั้นหลายปี เจ้าเจ็ดที่สมองทึ่มมานานกลับกลายเป็นผู้ถูกเลือกให้ไปเรียนหนังสือ?
สามพี่น้องสนทนาถึงตอนท้ายต่างก็พากันถอนหายใจ
“ดังนั้น เรื่องทั้งหลายในชีวิตหากยังไปไม่สุดทาง ผู้ใดก็ไม่อาจบอกได้ชัดเจน”
จูซานทอดถอนใจ ในขณะที่รัตติกาลก็เข้
