จะไม่มีคนจับตามองได้อย่างไร? ข้าเพิ่งจะติดไฟก็มีคนไปฟ้องท่านแม่แล้ว ทำให้ข้าถูกจับได้คาหนังคาเขา…”
“ผู้ใดจะว่างปานนั้น ยังฟ้องเรื่องแบบนี้กันด้วย?” จูเอ้อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ข้องใจเสียแล้ว
ไม่ให้พวกเขากินยา นี่มันขัดขวางไม่ให้พวกเขามีลูกชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือ?
ปกติเขาไม่ได้อนาทร มีเพียงหลิวซื่อคนเดียวที่ร้อนใจ แต่วันนี้ได้เห็นพี่ใหญ่กับเจ้าสามคุยกันเรื่องลูก เขาจึงนึกอิจฉาขึ้นมา ถ้าตนเองมีลูกเหมือนกันจะดีแค่ไหนนะ?
“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? ในเรือนก็มีกันอยู่แค่นี้ นอกจากพวกนางแล้วยังจะเป็นใครได้อีก?” หลิวซื่อหน้างองุ้ม “พูดไปพูดมาก็คือกลัวข้าขโมยกินนั่นแหละ ฮุบกินคนเดียว? เฮอะเฮอะ! คิดว่าในเรือนสกุลจูของพวกเจ้ามีของกินมากนักเรอะ กินคำเดียวก็กลายเป็นคนอ้วนไปเลยงั้นสิ?”
“นี่จะเกินไปแล้วกระมัง?”
“เมื่อก่อนตอนข้าบอกเจ้า เจ้ายังพูดว่าข้าคิดเล็กคิดน้อยอยู่เลยไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เข้าใจแล้วใช่หรือไม่? เมียที่พี่น้องเจ้าแต่งเข้ามาไม่ใช่ธรรมดาสักคน มีแต่ข้าที่ไม่ทันคน ถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียว…” หลิวซื่อฟ้องทันที
แล้วสาธยายความน้อยเนื้อต่ำใจที่นางได้รับ รวมถึงความลำเอียงของเย่อวี๋หรานออกมาจนหมดสิ้น
ในสายตานาง เย่อวี๋หรานก็คือ ‘แม่สามีใจร้ายจอมลำเอียง’ จูต้าเป็นลูกชายคนโต ในอนาคตจะเป็นคนเลี้ยงดูบิดามารดาผู้ชรา ถึงเย่อวี๋หรานจะไม่พูด แต่พอเป็นเรื่องสำคัญ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ให้หลิ่วซื่อออกหน้า?
จูซ
