้งยังค่อนข้างใส เป็นเพราะอะไรกัน?
“ฮ่า ๆๆ…แปลกใจละสิ? พี่สาม ท่านลองชิมดูสักคำ ข้ารับรองว่ายังมีเรื่องน่าประหลาดใจกว่านั้นอีกนะ” จูซื่อยิ้มจนเห็นฟัน รบเร้าให้จูซานลิ้มรสเส้นมันเทศ
อีกทั้งก๋วยเตี๋ยวของจูซานถ้วยนี้ เขายังช่วยปรุงให้อีกด้วย
พี่น้องทั้งหลายเติบโตมาด้วยกัน จูซื่อย่อมรู้ว่าพี่สามของตนเองโปรดปรานรสชาติแบบไหน
ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใด ใช้เครื่องปรุงเหมือนกันแท้ ๆ แต่รสชาติที่จูซื่อปรุงออกมากลับต่างออกไปจากคนอื่น ๆ
จูอู่ลองชิมดูแล้วก็บอกให้จูซื่อช่วยปรุงให้เขาด้วยโดยไม่ลังเล
“พวกเจ้าให้เจ้าสี่ปรุงให้หมดเลย?” จูเอ้อร์เห็นแล้วก็สงสัย
“พี่สี่ปรุงอร่อยขอรับ” จูอู่ว่า “พี่รอง ท่านก็ลองด้วยสิ ให้พี่สี่ปรุงให้ อร่อยจริง ๆ นะ”
เขาคีบเส้นในถ้วยตัวเองขึ้นมาให้จูเอ้อร์ลองชิม
จูเอ้อร์ชิมแล้วก็พบว่าอร่อยกว่าถ้วยของตัวเองจริง ๆ “เจ้าสี่ เดี๋ยวข้ากินถ้วยนี้เสร็จแล้ว เจ้าช่วยปรุงให้ข้าทีนะ”
“ขอรับ พี่รอง ท่านกินหมดถ้วยนี้แล้วค่อยบอกข้า” จูซื่อตอบรับ
ผู้ชายทั้งหลายอยู่ฝั่งหนึ่ง ผู้หญิงอยู่อีกฝั่งหนึ่ง พูดคุยเรื่องลูกพลางกินก๋วยเตี๋ยวในถ้วย บรรยากาศสนิทสนมกลมเกลียว
ความอบอุ่นปกคลุมไปทั่วเรือนสกุลจู
เมื่อกินข้าวเสร็จ จูซานก็อ้างว่าไปเดินเล่นแล้วพาจูซื่อและจูอู่ออกไปด้วยเพื่อสอบถามความเป็นไปในครอบครัว
นาน ๆ ทีเขาถึงจะได้กลับบ้าน ถ้าต้องการทราบสถานการณ์ของครอบครัวก็มีแต่ต้องถามจากน้องชายทั้งส
