บทที่ 405 แยกย้าย
ทั้งคู่คุยกันเสร็จแล้ว ดวงตาก็แดงก่ำ ต่างลุกขึ้นยืนแล้วเว้นระยะห่างกันเล็กน้อย จากนั้นก็เดินมาทางกลุ่มของเย่อวี๋หราน
“ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้วขอรับ เมื่อครู่ลูกเลอะเลือนไปชั่วขณะ ทำให้ท่านมีโทสะ ลูกขอขมาท่าน” คิดไม่ถึงว่าพอจูซื่อหู่มาถึงแล้วกลับคุกเข่าลงทันใด แล้วโขกศีรษะขอขมาจูซื่อเสิ่น
จูซื่อเสิ่นสะดุ้งตกใจ เข้าไปประคองลูกชายด้วยความสงสาร “รู้ว่าผิดก็พอแล้ว จะมาโขกศีรษะอีกทำไม? แม่ไม่ให้เจ้าแต่งนางคนชั้น…”
เกือบหลุดปากด่าคนไปแล้ว นางจึงรีบเปลี่ยนคำพูด “แม่ไม่ให้เจ้าแต่งกับไป๋ฮวา แม่ทำไปก็เพื่อลูก นางไม่เหมาะสมกับเจ้าจริง ๆ!”
“ท่านแม่ ท่านอย่าพูดอีกเลย ไป๋ฮวาเป็นผู้หญิงที่ดี เป็นลูกเองที่ไม่คู่ควรกับนาง…” จูซื่อหู่กล่าว “เมื่อครู่นางยังเกลี้ยกล่อมข้า บอกว่ากว่าท่านจะให้กำเนิดข้ามาได้ก็ไม่ง่าย ให้ข้ากตัญญูต่อท่าน”
ข้าต้องให้นางคนชั้นต่ำนั่นมาพูดช่วยอีกหรือ? จูซื่อเสิ่นได้ยินวาจานั้นก็มีโทสะ อยากด่าหลิวไป๋ฮวาว่าไร้ยางอาย
ทว่าจูซานเสิ่นระวังไว้ก่อน สะกิดแขนคนข้าง ๆ เบา ๆ จูซื่อเสิ่นจึงข่มโทสะเอาไว้ได้
“ซื่อหู่เอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงโง่งมเช่นนี้” นางโอบกอดลูกชาย หลั่งน้ำตาด้วยความอัดอั้นตันใจพลางลูบหลังเขา และด่าเขาในใจว่าไม่ได้เรื่อง
ทำไมนางถึงคลอดเจ้าทึ่มแบบนี้ออกมาได้นะ หลอกง่ายอะไรปานนี้?!
“จูซื่อเสิ่น ขอโทษเจ้าค่ะ” หลิวไป๋ฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ก็คุกเข่าลงเช่นกัน นางกล่าวอย่าง
