ากใจจริง และสามารถปกป้องนางไปได้ตลอดชีวิต บนฟ้ามีเมฆฝนที่ไม่อาจคาดคะเน ชีวิตคนเราก็มีเคราะห์ภัยที่ไม่อาจหยั่งรู้ ผู้ใดก็ไม่อาจทราบได้ว่าครอบครัวมีฐานะดีแล้วก็จะเป็นเช่นนั้นไปตลอดชีวิต แต่ถ้าผู้ชายมีความสามารถ สามารถหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว เช่นนั้นเขาก็จะต้องทำให้ลูกสาวข้ามีชีวิตสุขสบายได้แน่นอน ไม่ต้องให้ถึงขั้นมีข้าทาสบริวาร อย่างน้อยแค่ไม่ต้องให้ลูกสาวข้าไปตรากตรำทำนากลางแดดก็พอแล้ว” เย่อวี๋หรานบรรยายคุณลักษณะของบุรุษที่นางหวังว่าจูปาเม่ยจะได้ออกเรือนให้ในอนาคต รวมถึงข้อดีที่จะได้รับจากการออกเรือนให้บุรุษเช่นนั้น
เมื่อบุรุษชมชอบจากใจจริง จึงจะยินดีทุ่มเททุกอย่าง ประคองเจ้าเอาไว้ในใจกลางฝ่ามือ
เจ้าไม่ต้องทำสิ่งใดทั้งสิ้น เขาก็จะนำทุกอย่างมากำนัลอยู่ตรงหน้าเจ้า
“ข้าหวังว่าลูกสาวข้าจะสามารถบริสุทธิ์ไร้เดียงสาน่าทะนุถนอมเหมือนตอนนี้ ไม่ต้องเดือดร้อนใจเพราะเรื่องใดทั้งสิ้น นางแค่ต้องมีความสุข เรื่องอื่น ๆ ล้วนมีสามีนางคอยแบกรับไว้”
ครั้นคล้อยตามการบรรยายของเย่อวี๋หราน จิตใจของหลิวไป๋ฮวาก็บังเกิดความเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่ง
นางแทบกล่าวด้วยความอิจฉาว่า “เป็นเช่นนั้นได้ก็ดีน่ะสิ แต่ว่าในโลกมีผู้ชายเช่นนั้นด้วยหรือ? ผู้ชายคนไหนบ้างไม่ใช่…”
ความหมายในคำพูดก็คือ อีกาบนโลกล้วนมีสีดำ ชายใดจะสามารถรับประกันได้ว่าจะสามารถดีต่อผู้หญิงคนหนึ่งได้ทั้งชีวิต?
“จะไม่มีได้อย่างไร? สามีข้าก็ทำ
