บทที่ 401 ดอกบัวขาว
หลิวไป๋ฮวาเอ่ยเสียงสะอื้น นางคิดไม่ถึงว่าสวรรค์จะโหดร้ายเช่นนี้ แม้แต่ความหวังก็ไม่ยอมมอบให้นาง
“พี่หู่จื่อ ต่อไปพวกเราอย่าพบกันอีกเลย ข้ามีบ้านเดิมที่เป็นตัวถ่วงเช่นนั้น ไม่คู่ควรต่อท่านหรอกเจ้าค่ะ” หลิวไป๋ฮวากล่าวพลางมองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ ความรู้สึกอันอ่อนโยนฉายชัดในแววตา
ราวกับว่าเขาเป็นโลกทั้งใบของนางอย่างนั้น
จูซื่อหู่ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนถึงเพียงนี้มาก่อน ไฉนเลยยังจะต้านทานไหว จึงแตกพ่ายไม่เป็นขบวนในทันใด คว้ามือของนางเอาไว้อย่างร้อนรน “เจ้าอย่าพูดเช่นนี้ ไป๋ฮวา เจ้าทำแบบนี้ข้ารับไม่ไหวนะ…”
หลิวไป๋ฮวาส่ายหน้า “ข้าเองก็ทุกข์ใจ หัวใจข้าเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง ท่านยิ่งเศร้า ข้าก็ยิ่งทุกข์ ทุกข์กว่าท่านเป็นร้อยเท่าพันเท่า ขอร้องท่านแล้ว อย่าได้เศร้าไปเลย ท่านลืมข้าไปเสียเถอะ ไปหาผู้หญิงคนอื่น แต่งนางเป็นภรรยา ให้นางคลอดลูกชายอบรมลูกสาวให้ท่าน อยู่เคียงข้างท่านไปตลอดชีวิต…”
ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่นางกลับจับมือของจูซื่อหู่เอาไว้โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย
ถ้าหลิวไป๋ฮวาทำอย่างที่นางว่าไว้จริง ๆ ตัดขาดกันไป ไม่มาหาเขาอีก ด้วยนิสัยที่ไม่ได้กล้าหาญเท่าไหร่ของจูซื่อหู่ ไม่แน่ว่าอาจตัดขาดกันได้ก็เป็นได้
แต่ทุกครั้งที่นางพูดเช่นนี้ เมื่อจูซื่อหู่มายังสถานที่เดิมและเวลาเดิมครั้งต่อไปก็ยังคงได้พบนางอยู่ทุกครา
ด้วยเหตุนี้…
ตัดบัวยังเหลือใย ตัดอย่างไรก็ไม่ขาด จนกระท
