บทที่ 399 ชนต้นไม้
หากเลี้ยงดูไว้ใกล้ชิดตนเอง สิ่งที่ได้เรียนรู้ก็มีแค่เย็บเสื้อผ้า ทำอาหาร ให้อาหารหมู ล้วนแต่เป็นงานหยาบที่เด็กสาวในชนบทได้ทำกันทั้งสิ้น
แต่เมื่อไปอยู่เรือนสกุลจู คนเขาสอนอะไรให้?
ทำชาด สร้อยข้อมือ งานเย็บปัก ไม่ว่าจะยกอันไหนออกมาก็ทำให้คนอิจฉาได้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?
น่าเสียดายที่หลี่ฉินถึงวัยดูตัวแล้ว ถ้าอายุน้อยกว่านี้สักหน่อยละก็…
“เฮ้อ…น่าเสียดาย!”
ครั้นมารดาของหลี่ซื่อได้ยินอีกฝ่ายทอดถอนใจเช่นนั้นก็พูดต่อโดยทำเป็นไม่ได้ยิน
อีกด้านหนึ่ง หลิวไป๋ฮวาถูกจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นควบคุมตัวจนกระทั่งออกไปนอกหมู่บ้านสกุลหลี่
พวกนางสองคนนับว่ามีไหวพริบ ทราบว่าเรื่องนี้ไม่อาจให้คนอื่นรู้ จึงต่างคนต่างโอบไหล่ของหลิวไป๋ฮวา แม้จะอยู่ในลักษณะการคุมตัวคน แต่ก็ทำเสียจนดูเหมือนสนิทสนมกันอย่างมาก
ด้านหน้ามีเย่อวี๋หราน แม่สื่อ และจูซื่อหู่เดินนำไปตามปกติ ต่อให้คนรอบข้างเห็นแล้วประหลาดใจก็ไม่เก็บไปคิดมาก
อ้อ แม่สื่อหรือ นี่เป็นครอบครัวใดกำลังดูตัวกันอยู่? กลับไปจะลองถามดูสักหน่อย
ส่วนว่าเรื่องที่ไปถามจนทราบกลับมานั้นเป็นเรื่องรับลูกสาวบุญธรรม จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เป็นอีกเรื่องราวหนึ่งแล้ว
แม่สื่อทราบว่าพวกเขายังมีธุระกันต่อ เมื่อออกมาจากหมู่บ้านแล้วจึงกล่าวคำอำลา แยกทางจากไปตามลำพัง
ตลกแล้ว เรื่องในครอบครัวหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ ใคร ๆ ก็ดูได้งั้นหรือ?
ถ้าชักปัญหาเข้าตัว พลอยเดือดร้อนไปด้
