วยก็แย่น่ะสิ
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นไม่ได้มีความอดทนมากขนาดนั้น ไม่ได้รอจนกลับถึงเรือน แต่หาสถานที่ค่อนข้างร้างคนแห่งหนึ่ง ลากคนไปทางนั้นแล้วผลักลงบนพื้น
“โอ๊ย…” หลิวไป๋ฮวาล้มลงบนพื้น มือถูกใบหญ้าบาด เจ็บปวดจนน้ำตาไหล
“มาทำตัวเปราะบางอะไร? แม้แต่ลูกชายข้ายังกล้ามายั่วยวน เจ้าคิดว่าตัวเองดีงามนักหรือ?” จูซื่อเสิ่นมีสีหน้าถมึงทึง แทบอยากฉีกทึ้งหลิวไป๋ฮวาออกเป็นชิ้น ๆ
นางบันดาลโทสะอยากสังหารคนตั้งแต่ตอนที่อยู่ในเรือนหลี่ฉินแล้ว
แต่ว่าภายหลังเย่อวี๋หรานออกหน้า นางถึงได้พยายามข่มโทสะเอาไว้ในใจ
ข่มโทสะไว้นานปานนั้น นางจวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ
จูซื่อเสิ่นด่าจบแล้วยังไม่สาแก่ใจ ย่างสามขุมเข้าไปตบหน้าหลิวไป๋ฮวาซ้ายขวาฝั่งละฉาด
หลิวไป๋ฮวาร้องเสียงแหลม “โอ๊ย…พี่หู่จื่อ[1] ช่วยข้าด้วย แม่พี่ตบข้า…”
“ท่านแม่…” จูซื่อหู่ก้าวเข้ามา แต่กลับถูกจูซานเสิ่นขวางเอาไว้
“เจ้าทำอะไร? แม่เจ้าสั่งสอนคนชั้นต่ำ เจ้าเข้าไปขวางก็เท่ากับว่าเป็นปฏิปักษ์กับแม่เจ้ารู้ไหม?”
จูซื่อหู่ลังเลเสียแล้ว
จูซื่อเสิ่นทั้งกระชากผม กระชากตัว หลิวไป๋ฮวาร้องโหยหวน “พี่หู่จื่อ พี่หู่จื่อ…ช่วยข้าด้วย…”
“ร้องหาพระแสงอะไร? เจ้ามาหลอกล่อลูกชายข้า เจ้ายังมีหน้ามาร้องอีกหรือ? ข้าจะตีเจ้าให้ตายเสีย…” จูซื่อเสิ่นเก็บกลั้นโทสะมานานจึงลงมือโดยไม่ยั้ง
จูซื่อหู่เห็นสภาพน่าเวทนาของหลิวไป๋ฮวาก็ร้อนใจ “ท่านแม่…”
เขามองจูซื่อเสิ่นด้วยแววตาขอร้อง หว
