บทที่ 397 คลี่คลายสถานการณ์
ในจังหวะนั้นเอง เย่อวี๋หรานโจมตีจิตใจเขาต่อไป “ไม่ต้องมองแล้ว จะมองคนเขาไปทำไม? เจ้ายังทำร้ายคนเขาไม่พองั้นรึ? โลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจทีหลังหรอกนะ เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วก็คือสิ่งที่แน่นอนแล้ว ต่อให้เจ้ามาสำนึกเสียใจทีหลังก็ไม่มีประโยชน์”
“ข้า…ข้าชดเชยให้นางได้” ตอนที่จูซื่อหู่กล่าวประโยคนี้ออกมา เขาพูดจากใจจริง
เพราะเขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเรื่องนี้จะทำร้ายคนอื่นไปชั่วชีวิต
ถ้าเขารู้แต่แรก ตีให้ตายเขาก็ไม่ยอมมาดูตัวหรอก
หลี่ฉินซุกตัวอยู่หลังพี่สะใภ้ทั้งสอง น้ำตาไหลนอง ชดเชยจะมีประโยชน์อันใด? ชีวิตนางถูกทำลายไปแล้ว ยังจะกอบกู้คืนมาได้อีกหรือ?
อีกด้านหนึ่ง หลิวไป๋ฮวารู้สึกสิ้นหวัง
จูซื่อหู่จะชดเชยให้คนอื่น แล้วนางจะทำอย่างไร?
นางก้าวออกไปข้างหน้าด้วยอารามร้อนใจ
คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะก้าวออกไปก็ถูกจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นที่จับตามองนางอยู่ตลอดมาขวางไว้ทันที
พวกนางไม่ได้โง่ เมื่อครู่ถูกเย่อวี๋หรานสั่งสอนจนมึนงงสับสนไปหมด จึงยังไม่ทันได้ตอบสนอง
ภายหลังพวกนางได้สติคืนมาแล้ว พี่สะใภ้ผลักความรับผิดชอบทุกอย่างมาไว้ที่ตนเอง พยายามประคองสถานการณ์เอาไว้ตามลำพัง สั่งสอนจูซื่อหู่อย่างหนักหน่วงต่อหน้าคนสกุลหลี่ แท้จริงแล้วก็เพื่อลดความเสียหายที่เกิดจากเรื่องนี้ให้ได้มากที่สุด
ประการแรก เพื่อลดผลกระทบต่อแม่นางสกุลหลี่ และประการที่สอง เพื่อปกป้องจูซื่อหู่เอาไว้
ยิ่งยกย่องแม