บทที่ 395 โกลาหล
แม่หลี่ประหลาดใจยิ่งนัก
มาเยือนกะทันหันทั้งที่ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเช่นนี้ นางยังนึกว่าเกิดเรื่องกับหลี่ซื่อแล้วเสียอีก ภายหลังฟังเย่อวี๋หรานพูดค่อยทราบว่าอีกฝ่ายติดตามคนสกุลจูมาดูตัว จึงแวะเอาของมาส่งให้
แม่หลี่ตำหนิอย่างยิ้มแย้ม “ลูกสาวข้าก็จริง ๆ เลย ถูกข้าเอาใจจนเสียคน เป็นแม่คนแล้วแท้ ๆ ยังเทียวส่งของกลับบ้านเดิมอีก คนที่รู้เรื่องอาจชมว่านางกตัญญู คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่านางขโมยของจากบ้านสามีมาจุนเจือบ้านเดิมเสียอีก เจ้าก็อย่าถือสาเลยนะ…”
แม่หลี่ตำหนิหลี่ซื่อต่อหน้าเย่อวี๋หราน
ในใจจะนึกตำหนิหรือไม่ มีเพียงแม่หลี่ที่ทราบอยู่แก่ใจ แต่เรื่องเปลือกนอกที่พึงทำก็ยังคงต้องทำ
ทั้งยังไม่ลืมเยินยอเย่อวี๋หราน หากไม่ใช่เพราะมีแม่สามีที่ ‘จิตใจกว้างขวาง’ หลี่ซื่อจะกล้าส่งสิ่งของกลับบ้านเดิมมาเช่นนี้หรือ?
นี่แสดงให้เห็นว่า หลี่ซื่อจะทำอะไรก็อยู่ในสายตาของแม่สามี
นี่ก็คือสาเหตุที่เย่อวี๋หรานชอบพูดคุยกับมารดาของหลี่ซื่อ เรื่องอะไรก็ตาม ทำได้ดีหรือไม่ดีก็เรื่องหนึ่ง แต่คำพูดที่ออกมาจากปากแม่หลี่มักทำให้คนฟังแล้วสบายใจ
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว นั่นเป็นน้ำพักน้ำแรงที่นางหามาเอง ประหยัดตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย ก็เพราะอยากแสดงความกตัญญูต่อเจ้าที่เป็นแม่ไม่ใช่หรือ?” เย่อวี๋หรานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ถึงนางจะแต่งเข้าสกุลจูของข้ามาแล้ว แต่ก็ยังเป็นลูกสาวของพวกเจ้า คนเป็นลูกสาวจะแสดงความกตัญญูต่อแม่ตั
