วเองแล้วผิดตรงไหน? ถ้าแม้แต่เจ้าแล้วนางยังไม่กตัญญู วันหน้านางจะกตัญญูต่อข้าได้อย่างไร? ดูจากเจ้า ข้าก็รู้แล้วว่าตนเองจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายแบบใดในยามที่แก่ตัวลง ทำอะไรไม่ไหวอีกแล้ว”
“ฮ่า ๆๆ…แม่เขย เป็นเพราะท่านเอ็นดูเถียนนิวเสมือนลูกสาวแท้ ๆ ไม่อย่างนั้นนางจะกล้าได้อย่างไร? ถูกเจ้าตามใจเสียขนาดนี้ ถ้าวันหน้านางยังไม่กตัญญูต่อเจ้าอีก ข้าจะตีขาสุนัขของนางให้หักเลยเชียว” แม่หลี่บอกให้ลูกสะใภ้ยกสิ่งของมารับรองเย่อวี๋หราน
ช่วงนี้อากาศร้อนจัด ครอบครัวชาวนาไม่ได้มีของดีอะไร ถ้าโชคดีหน่อยจึงจะสามารถล่าสัตว์ป่ากลับมาได้
ถ้าโชคไม่ดีก็เก็บผลไม้ป่ากลับมาเล็กน้อย ไม่สนว่าจะอร่อยหรือไม่ ก็นำกลับมาให้เด็ก ๆ ในครอบครัวกินเป็นของว่าง
แม้บางครั้งจะนำออกมารับแขกก็พอถูไถไปได้
เย่อวี๋หรานบอกว่าไม่รบกวนพวกนางแล้ว อีกสักครู่นางยังต้องไปดูตัวที่เรือนหลี่ฉิน
“โธ่เอ๊ย ที่แท้ก็ไปดูตัวกับลูกสาวของหลี่เหล่าหนิวหรอกหรือ” แม่หลี่ประหลาดใจระคนยินดี “แม่หนูฉินเป็นแม่นางที่ดีคนหนึ่ง นางหน้าตาสะสวย ทั้งยังขยันเอาการเอางาน สมัยเถียนนิวเด็ก ๆ ยังสู้นางไม่ได้ด้วยซ้ำ”
แม่หลี่เล่ารายละเอียดเท่าที่ตนทราบให้เย่อวี๋หรานฟัง
ครอบครัวหลี่เหล่าหนิวไม่ได้มีปัญหาน่าหนักใจอะไร บิดามารดาของเขาอาศัยอยู่ด้วยกันกับพวกเขา ปกติก็จะช่วยดูแลเด็ก ๆ
หลี่ฉินเป็นลูกสาวคนที่สามของสกุลหลี่ พี่ชายสองคนแต่งงานไปหมดแล้ว ในฐานะลูกสาวคนเล็กของครอบคร
