ัวก็ย่อมได้รับความรักใคร่เอ็นดูเป็นธรรมดา
แม่หลี่กล่าวอย่างคลุมเครือว่า เรื่องเดียวที่ไม่ใคร่สมบูรณ์พร้อมนักของครอบครัวหลี่เหล่าหนิวคงเป็นลูกสะใภ้ที่แต่งเข้าเรือนมาสองคนนั้นแล้ว หนึ่งในนั้นลูกชายเขาไปชอบพอเอาเอง แม่นางผู้นั้นฐานะทางบ้านยากจน คนจากบ้านเดิมของนางเคยมาเยือนถึงที่เพื่อขอยืมเงินมาก่อน
แต่ครอบครัวไหนไม่มีเรื่องชวนกลุ้มใจแบบนี้บ้าง?
เรื่องนี้ของครอบครัวหลี่เหล่าหนิว หากไปเกิดกับครอบครัวอื่นก็ไม่นับว่าเป็นอย่างไร
“แม่เขย เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้าเอง เรือนพวกเขาอยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน ห่างจากเรือนพวกข้าไม่กี่ก้าวเท่านั้น ไม่ไกลเลย” แม่หลี่บอกให้ลูกสะใภ้เฝ้าเรือนแล้วออกไปพร้อมกับเย่อวี๋หราน ไปส่งคนถึงหน้าประตูเรือนหลี่เหล่าหนิวอย่างมีน้ำใจ
ทว่าชั่วเวลาประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง เย่อวี๋หรานที่เดินเข้าไปในเรือนหลี่เหล่าหนิวก็พลันพบว่าสถานการณ์ข้างในไม่ค่อยถูกต้องสักเท่าไหร่
เด็กสาวผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างหลังจูซื่อหู่ เขาปกป้องคุ้มครองอย่างแน่นหนา ยืนเผชิญหน้ากับจูซื่อเสิ่น
เนื่องจากจูซานจ้วงหมั้นหมายกับหลิวเยี่ยนแล้ว ไม่สะดวกจะตามมา ผู้ชายสกุลจูที่มาครานี้จึงมีจูซื่อหู่เพียงคนเดียว
“เจ้ายังจะปกป้องนางอีก?!” สองตาของจูซื่อเสิ่นแทบจะพ่นไฟออกมาอยู่รอมร่อ นางอยากจะฉีกทึ้งผู้หญิงที่ทำลายชื่อเสียงอันดีงามของลูกชายนางใจจะขาด
จูซานเสิ่นพยายามเกลี้ยกล่อมให้จูซื่อเสิ่นใจเย็น ทั้งยังห้ามไม่ให้จูซ
