่กล้าปริปาก
“ลูกผู้ชายอกสามศอก กล้าทำกล้ารับ พูดมาเถอะ ตกลงแล้วได้พูดหรือเปล่า?”
หลิวไป๋ฮวาเห็นจูซื่อหู่ไม่พูดไม่จาก็ร้อนใจ “จูต้าเหนียง ท่านอย่าบังคับเขาอีกเลยเจ้าค่ะ ข้าผิดเอง ข้าไม่ดีเอง…ฮือ ๆๆ ข้าชอบพี่หู่จื่อจริง ๆ ดังนั้น…ดังนั้นถึงได้มาหาเขา ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานมองปราดเดียวก็เห็นทะลุไปถึงแผนการในใจอีกฝ่าย นางกล่าวว่า “ถ้าเจ้าสำนึกผิดจริง ๆ แล้วยังจะเกาะเขาอีกทำไม?”
“ฮือ ๆๆ…” หลิวไป๋ฮวาร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม “พี่หู่จื่อ ขอโทษด้วย หากชาติหน้ามีวาสนาได้พบกันอีก ไป๋ฮวาค่อยแต่งให้ท่าน เป็นภรรยาของท่าน”
พูดพลางผุดลุกขึ้นฉับพลัน แล้ววิ่งเอาศีรษะพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง
“ไป๋ฮวา?!” จูซื่อหู่สะดุ้งตกใจ รีบเข้าไปฉุดคนไว้
หลิวไป๋ฮวานับว่าหักใจเหี้ยมต่อตนเองได้จริง ๆ การชนคราวนี้ถึงจูซื่อหู่จะมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วเพียงไหน ดึงคนไว้ได้ทัน แต่หน้าผากก็ยังพุ่งชนต้นไม้ไปอยู่ดี
เลือดสดหลั่งไหล หน้ามืดตาลาย หมดสติไปทันที
“ไป๋ฮวา…ไป๋ฮวา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?!” จูซื่อหู่แตกตื่นลนลาน ตะโกนว่า “ตอนนี้พวกท่านพอใจหรือยัง? ไป๋ฮวาฆ่าตัวตายแล้ว พวกท่านพอใจแล้วใช่ไหม? พวกท่านก็แค่รังเกียจว่านางน่าขายหน้า คิดจะบังคับให้นางตาย…”
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นคิดไม่ถึงเลยว่า หลิวไป๋ฮวาผู้นี้จะเหมือนกับมารดาไม่มีผิด บอกว่าจะชนก็ชนทันที
ตกลงแล้วเป็นใครที่บังคับใครกันแน่?
โดยเฉพา
