บทที่ 391 เครื่องมือทำมาหากิน
เย่อวี๋หรานเหลือบมองหลี่ซื่อแล้วจึงกล่าวว่า “ข้าก็อยากได้เหมือนกัน แต่จะไปหาถาดใหญ่ปานนั้นได้จากที่ไหน?”
หลี่ซื่อชะงัก “เอ่อ…จริงด้วยสิเจ้าคะ ข้าก็ไม่เคยเห็นถาดของใครใหญ่เท่านั้นมาก่อนเลย”
“ต่อไปถ้ายังอยากลวกเส้นก็ต้องสั่งทำถาดสักใบ สั่งทำถาดก็ต้องใช้เงิน ดูท่าพวกเราคงเก็บเงินไม่ได้กันแล้ว”
คำพูดของเย่อวี๋หรานทำให้ทั่วลานเรือนเงียบสงบลงทันที
นอกจากซานเป่าและซื่อเป่าที่ยังเล่นสนุกอยู่ตรงนั้น ลูกสะใภ้ทั้งหลายของสกุลจูหาได้เบิกบานใจอีกแล้ว
พวกนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวตนเองเคยมีเงินตอนไหน
ไม่ง่ายเลยกว่าจะขายสูตรทำชาดมาได้ แต่พอมีเงินแล้ว แม่สามีก็ฮุบเอาไว้คนเดียว สร้างเรือนหลังใหม่ที่ไม่แบ่งให้ลูกชายหรือลูกสะใภ้เลยสักคน
หากไม่ใช่เพราะเก็บมันเทศเอาไว้ในเรือนหลังใหม่ จำเป็นต้องมีคนคอยเฝ้า สามีของพวกนางคงไม่มีโอกาสไปนอนในเรือนหลังใหม่แล้ว
จะว่าอย่างไรดี?
บางครั้งก็ชวนสับสนยิ่งนัก ทั้ง ๆ ที่แม่สามีดีต่อพวกนางอย่างมาก แต่จิตใจคนเรามักไม่รู้จักพอ บางคราวก็อดจะคิดไม่ได้ว่า แม่สามียังดีต่อพวกนางได้มากกว่านี้ใช่หรือไม่?
ต่อจากนั้น เย่อวี๋หรานก็คร้านจะลงมือทำด้วยตนเองแล้ว แต่สอนวิธีทำให้พวกลูกสะใภ้ ให้พวกนางใช้กระทะสองใบลวกเส้นมันเทศ
ถึงอย่างไรการโม่แป้งมันเทศก็ไม่ได้จะทำเสร็จไวปานนั้นอยู่แล้ว แผ่นมันเทศตากแห้งยังเก็บรักษาได้ง่าย วันนี้ทำไม่เสร็จก็สามารถเก็บไว้ทำต
