ัสลื่น ๆ เช่นนั้นทำให้เขาชะงักไป “นี่คืออะไร?! ทำไมลื่นขนาดนี้?!”
“นี่คือเส้น ข้าบอกเจ้าเลยนะ เจ้านี่ใช้…” หลี่ซื่อกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินจึงลดเสียงลงแล้วขยับเข้าไปพูดข้างหูจูซื่อ “ใช้มันเทศทำ เอามันเทศมาโม่เป็นแป้ง แล้วผ่านกระบวนการเล็กน้อย จากนั้นนำไปลวกในกระทะก็ได้แล้ว ท่านแม่บอกว่าเจ้านี่เทียบได้กับบะหมี่น้ำ”
นางยังเตือนให้จูซื่ออย่าเอาไปพูดส่งเดช สูตรนี้จะเก็บไว้ทำมาหากิน
“ท่านแม่บอกแล้ว ให้พวกข้าซ้อมมือกันให้ชำนาญ ถึงช่วงเก็บเกี่ยว พวกเจ้าไปทำนา พวกข้าจะใช้ตะกร้าไม้ไผ่เอาเจ้านี่ออกไปขายที่ทุ่งนา”
“อากาศร้อนขนาดนี้ ทุกคนคงไม่เจริญอาหารเท่าไหร่ ถ้าได้กินอะไรแบบนี้จะต้องรู้สึกดีขึ้นแน่ ๆ”
“นอกจากนี้ น้ำพริกของครอบครัวเราก็นับว่าสุดยอดแล้วในละแวกนี้ หาไม่ได้จากที่ไหนอีก พวกเขาต้องชมชอบแน่นอน”
……
ทั้งเผ็ดทั้งหอม สำหรับจูซื่อที่ทำงานมาทั้งวันและกำลังหิวพอดี นับว่าเลิศรสยิ่งแล้ว
เขากินไปพลางชมว่าอร่อย
ชวนให้จูต้า จูเอ้อร์ และจูอู่ที่กำลังล้างมืออยากกินใจจะขาด
จูอู่ถามว่า “พี่สี่ อร่อยปานนั้นเชียว?”
จูซื่อเคี้ยวพลางตอบเสียงอู้อี้ “ของที่ท่านแม่ทำ มีที่ไม่อร่อยด้วยรึ? รีบไปกินที่เตาเถอะ รับรองว่าอร่อยจนพวกเจ้าแทบกัดลิ้นตัวเองเลยทีเดียว”
จูต้า จูเอ้อร์ และจูอู่ได้ยินดังนั้นก็เร่งมือจัดแจงตนเองแล้วรุดไปทางห้องครัว
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อที่ทำงานอยู่ในห้องครัวได้ยินว่าสามีพวกตนกลับม
