บทที่ 390 ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศรสเปรี้ยวเผ็ด
คิดเช่นนี้ออกจะไกลเกินไป มันเทศยังไม่ได้ปลูกกันในวงกว้าง ถั่วเหลืองคงต้องรอหลังจากนั้น
เมื่อมีถั่วเหลืองจึงจะสามารถหมักซีอิ๊วได้
หลังจากนั้นก็มีน้ำมันถั่วลิสง น้ำมันงา น้ำมันตะไคร้ต้น…
เมื่อมีเครื่องปรุงหลากหลาย ต่อไปก็จะสามารถทำอาหารที่ประณีตกว่าเดิมได้
เพียงนึกถึงอาหารเลิศรสเหล่านั้น อย่าว่าแต่จูปาเม่ยที่หิว กระทั่งหนอนตะกละในท้องเย่อวี๋หรานก็ถูกปลุกขึ้นมาเสียแล้ว อยากกินก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศตำรับตามมีตามเกิดเพื่อปลอบขวัญตนเองก่อนสักครา
เย่อวี๋หรานประมาณเวลาว่าพอสมควรแล้วก็ให้ทุกคนพักงานในมือไว้ก่อน ให้ทุกคนมากินก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศคนละถ้วย
นางลงมือเคี่ยวน้ำแกงด้วยตนเอง ทุกคนเพียงต้องตักน้ำแกงมาคนละถ้วยแล้วคีบเส้นมันเทศใส่ลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากันก็กินได้แล้ว
ด้วยเกรงว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะกินพริก โดยเฉพาะในครอบครัวยังมีเด็กเล็กอีกสองคน ตอนเย่อวี๋หรานทำน้ำแกงจึงไม่ได้ใส่พริกบด
“ถ้าอยากกินรสเผ็ดก็บอกข้า ข้าจะเติมพริกบดให้พวกเจ้า” เย่อวี๋หรานกล่าว “พริกบดค่อนข้างเผ็ด พวกเจ้าใส่แต่น้อย ลองชิมรสชาติดูก่อน ถ้าคิดว่าไม่พอก็ค่อยใส่เพิ่ม”
นางกลัวว่าเด็กตะกละพวกนี้อยากได้เปรียบคนอื่น ใส่พริกเยอะเกินไป ปรากฏว่าเผ็ดจนกินไม่ได้ เช่นนั้นก็สิ้นเปลืองอาหารแล้ว
จวบจนตอนนี้ นางปลูกพริกได้เพียงสิบกว่าต้นเท่านั้นเอง
“ท่านแม่ ขอพริกให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าอยากชิม” ห
