มาระหว่างนั้น ทุกคนก็คงต้องพลอยลำบาก
“ขอให้เป็นจริงดังคำเจ้าเถอะ” หลิวซื่อไม่ได้พูดอะไรอีก
เรื่องแสลงใจตัวเองแบบนี้เป็นใครก็คงไม่อยากจะพูดถึง บางครั้งพูดออกมาก็เพียงเพื่อหยั่งเชิงดูเท่านั้น
เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงเช่นกันว่าตนเองจะทำเส้นมันเทศได้ราบรื่นปานนี้ ราวกับเบิกนิ้วทองคำอย่างไรอย่างนั้น
ที่จริงวิธี ‘ลวกเส้น’ แบบนี้ แทนที่จะบอกว่าเป็นการลวก ไม่สู้บอกว่าเป็นการต้มหรือนึ่งเอามากกว่า
เทน้ำลงในกระทะแล้ววางเข่งไม้ไผ่ลงไป จากนั้นวางถาดลงในเข่ง ตามด้วยเทแป้งมันเทศที่ผสมน้ำแล้วลงในถาด
ถ้าเทแป้งมันเทศลงไปในกระทะตรง ๆ เสียแต่แรกก็สามารถทำเส้นมันเทศออกมาได้เช่นกัน แต่จะติดกระทะได้ง่าย เอาขึ้นจากกระทะก็ยาก
ภายหลังนางจึงคิดวิธีการหนึ่งออกมาได้ นั่นก็คือวิธี ‘ลวกเส้น’
แต่ว่าการลวกเส้นแบบมาตรฐานต้องใช้ถาดที่มีลักษณะเฉพาะ รูปร่างสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาวประมาณลำแขน เป็นแอ่งลึกประมาณหนึ่งนิ้ว
ตอนจะลวกก็ต้องต้มน้ำให้เดือดเสียก่อน
ขณะเดียวกันให้ทาน้ำมันบนถาด จากนั้นเทแป้งมันเทศที่ผสมน้ำแล้วลงไปในถาด ลวกเป็นเวลาสองนาที
ใช้ซี่ไม้ไผ่ขูดรอบถาด แซะแป้งมันเทศออกมามุมหนึ่ง แล้วยกถาดขึ้นจากเข่งไปคว่ำใส่ราวไม้ไผ่ที่เตรียมเอาไว้ แป้งในถาดจะหลุดจากถาดลงไปพาดบนราวไม้ไผ่ได้พอดี
รอจนเย็นลงแล้ว ค่อยนำแป้งมันเทศลงมาหั่นเป็นเส้น ๆ
แป้งที่เป็นเส้น ๆ สามารถนำไปทำอาหารได้เลย แต่ก็สามารถตากทิ้งไว้บนราวไม้ไผ่จนกลายเป็นเส้นแ
