บทที่ 386 ผู้มีคุณูปการของหมู่บ้าน
ครั้นกล่าวถึงตอนท้ายกลับถกเถียงกันขึ้นมาอย่างจริงจังว่า คงเป็นบรรพบุรุษสักรุ่นของตระกูลจูที่สำแดงอิทธิฤทธิ์ ทำให้คนรุ่นหลังได้รับอานิสงส์ดีงามเช่นนี้
เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้ให้พวกเขากลับไปมือเปล่า ไม่เพียงรายงานสถานการณ์ในภาพรวมของกล้ามันเทศเท่านั้น แต่ยังแสดงท่าทีชัดเจนว่า ถ้าในอนาคตประสบความสำเร็จในการทดลองเพาะปลูกพริก สามารถผลักดันให้ปลูกคราวละมาก ๆ ได้แล้ว นางย่อมไม่ลืมญาติพี่น้องในหมู่บ้านสกุลจูแน่นอน
สิ่งที่นางทำอยู่ตอนนี้ไม่ได้ทำไปเพื่อครอบครัวตนเองเท่านั้น แต่ยังเป็นการวางแผนเพื่ออนาคตของตระกูลจูด้วยเช่นกัน
คำสัญญานี้ทำให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสหมู่บ้านสกุลจูวางใจได้ในที่สุด ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็รับประกันต่อเย่อวี๋หรานว่า ต่อไปไม่ว่านางจะทำอะไร ขอเพียงมาแจ้งพวกเขาเอาไว้สักคำก็สามารถวางใจเรื่องความปลอดภัยได้เลย
พวกเขาจะต้องสนับสนุนการทดลองเพาะปลูกของนางแน่นอน
เรื่องที่หญิงปากสว่างขโมยพริกกลายเป็นบทเรียนชิ้นสำคัญของหมู่บ้านสกุลจู ถูกเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสยกขึ้นมาปาฐกถาระหว่างการประชุมใหญ่ของหมู่บ้าน
จูต้าเหนียงเป็นใครกัน?
นางเป็นผู้มีคุณูปการของหมู่บ้านสกุลจูเชียวนะ กล้ามันเทศหน้าหนาวก็เพาะเอาไว้แล้ว หลังช่วงเก็บเกี่ยวก็จะพาคนในหมู่บ้านปลูกไปด้วยกัน
“พวกเราทราบดีว่าจูต้าเหนียงเป็นคนทดลองปลูกมันเทศจนสำเร็จ นี่หมายความว่าอย่างไร? แต่พวกเจ้าคิดว่
