บทที่ 385 อาศัยโชค
เจตนาของจูหย่งหนิงชัดเจนยิ่งนัก เงินค่าเสียหายสองร้อยแปดสิบสี่เหรียญนี้ให้แบ่งกันชดใช้ฝ่ายละครึ่ง
เมื่อจ้าวกุ้ยเซิงได้ยินว่าต้องจ่ายหนี้สินมากมายเช่นนั้นย่อมไม่ตอบตกลงอยู่แล้ว
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงทะเลาะกันขึ้นมา
เทียบกับครอบครัวจูหย่งหนิงที่ ‘ไม่อาจอยู่อย่างสงบ’ ทว่าทางด้านเย่อวี๋หรานนั้นเห็นได้ชัดว่าสงบเงียบกว่ามาก
แม้ว่าการที่หญิงปากสว่างแอบขโมยพริกแดงไปจะเทียบได้กับการแทงข้างหลังเย่อวี๋หราน แต่ขอเพียงต้นพริกยังอยู่ เรื่องขยายพันธุ์พริกก็ยังคงมีความหวัง
นอกจากนี้ หลังจากเย่อวี๋หรานตรวจสอบพริกแดงที่ถูกเด็ดไปเหล่านั้นก็พบว่าส่วนใหญ่สุกจัดหมดแล้ว
นางไม่แน่ใจว่าหากนำพริกเหล่านี้ไปปลูกต่อจะรอดหรือไม่ แต่ก็ยังหาถ้วยมาใบหนึ่ง ขูดเมล็ดในเม็ดพริกออกมา แล้วให้ลูกสะใภ้เอาไปตากไว้ข้างนอก
“ท่านแม่ ท่านบอกว่าถ้าเด็ดลงมาตั้งแต่ตอนที่ยังไม่แห้งดี จะปลูกไม่ติดไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” ตอนที่หลี่ซื่อเอาออกไปตากยังไม่วายเอ่ยถาม
เย่อวี๋หรานกล่าวว่า “เฮ้อ…รักษาม้าตายดั่งม้าเป็น[1] ถึงอย่างไรก็คงต้องลองดู ถ้ารอดมาได้สักต้นสองต้นเล่า?”
หลี่ซื่อไม่พูดอะไรอีก เพราะทราบว่าแม่สามีกำลังปวดใจอยู่ ทำได้เพียงยกถ้วยออกไปข้างนอก
ส่วนเปลือกพริกที่เหลือ เย่อวี๋หรานให้ลูกสะใภ้ที่รับผิดชอบทำอาหารวันนี้ล้างให้สะอาดแล้วหั่นเป็นเส้น ๆ ถึงตอนจะทำอาหารค่อยเรียกนาง
เพิ่งสั่งงานเสร็จ เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสก็
