บทที่ 384 หนี้สินก้อนโต
เย่อวี๋หรานย้อนถามว่า “พวกเขากล้างั้นหรือ?”
“ท่านแม่ ถ้าไม่ลองเสี่ยงดูแล้วจะลืมตาอ้าปากได้อย่างไร คนซื่อสัตย์ในหมู่บ้านต้องไม่กล้าอยู่แล้ว แต่ถ้าข่าวคราวแพร่ออกไปแล้วคนเสเพลจากหมู่บ้านข้าง ๆ ได้ยินเข้า ลงมือเอากลางดึกกลางดื่น ผู้ใดจะไปรู้?” หลี่ซื่อคอยช่วยโน้มน้าวด้วยอีกแรง คิดว่าในเมื่อพริกมีราคาปานนี้ ยังสำคัญกว่ามันเทศเสียอีก จำเป็นต้องเฝ้าดูให้ดี
มันเทศหน้าหนาวเกี่ยวพันกับผลประโยชน์ของคนทั้งหมู่บ้าน มีคนในหมู่บ้านช่วยจับตามองอยู่ย่อมไม่มีปัญหา แต่พริกกลับมีเพียงครอบครัวตนเองที่ได้ครอบครองอยู่ฝ่ายเดียว คนอื่นจะไม่ตาร้อนได้หรือ?
ปีนี้กล่าวได้ว่าเป็น ‘ปีแห่งความรุ่งโรจน์’ ของครอบครัวพวกนาง ทั้งสร้างเรือนหลังใหม่ ทั้งเป็นผู้นำคนในหมู่บ้านปลูกมันเทศหน้าหนาว ในหมู่บ้านละแวกนี้ไม่รู้ว่ามีคนจับจ้องครอบครัวพวกนางอยู่มากมายเท่าไหร่
“เอาล่ะ พวกเจ้าไปชงชาเตรียมเอาไว้ ประเดี๋ยวเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสก็คงมาแล้ว” ความกังวลของพวกนาง ตอนที่เย่อวี๋หรานบอกจำนวนค่าเสียหายก็คาดการณ์เอาไว้แล้ว
สาเหตุที่นางแจ้งราคาสูงขนาดนั้น ย่อมเป็นเพราะรู้สึกว่ามันมีค่าเท่านั้น
เดิมทีไม่คิดว่าจะมาถึงขั้นนี้เร็วเช่นนี้ แต่เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว นางจึงได้แต่ ‘วางแผน’ ล่วงหน้า
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อมองหน้ากันไปมา ท่านแม่ทราบได้อย่างไรว่าเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจะมา?
ตอนนั้นห
