บทที่ 383 นั่นคือเงินทั้งนั้น
“หุบปาก!” จูหย่งหนิงอดกลั้นจนหน้าแดงก่ำ ท่าทางเหมือนถูกบีบจนถึงที่สุดแล้ว เขาจ้องหญิงปากสว่างอย่างดุดัน “ถ้ายังไม่หุบปาก ข้าจะปลดเจ้าเสีย”
หญิงปากสว่างชอกช้ำใจยิ่ง ร้องไห้โฮขึ้นมา “ข้าลำบากตรากตรำเพื่อครอบครัวนี้มาตั้งมากมาย เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาปลดข้า? ฮือ ๆๆ…ลูกชายลูกสาวก็โตหมดแล้ว เพื่อครอบครัวนี้ ข้าไม่มีคุณงามความดีก็มีความเหนื่อยยาก ถึงวัยอุ้มหลานแล้ว เจ้ากลับจะมาปลดข้าเนี่ยนะ? ฮือ ๆๆ…ต่อไปข้าจะสู้หน้าคนได้อย่างไร ไม่สู้ไปชนกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอด”
“งั้นเจ้าก็ไปชนสิ!” จูหย่งหนิงคำราม “เมื่อครู่จูต้าเหนียงจะจัดการให้เจ้า ทำไมเจ้าไม่ยืดคอให้ยาวหน่อย จะได้ไปสบาย ๆ เสียที?”
ท่าทางโกรธกริ้วโกรธาเช่นนั้นราวกับอยากให้หญิงปากสว่างไปตายเสียเดี๋ยวนั้นก็ไม่ปาน
หญิงปากสว่างตะลึงพรึงเพริด นิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น มองเขาอย่างหวั่นหวาด
แต่คราวนี้นางไม่กล้าขึ้นเสียงใส่จูหย่งหนิงอีกแล้ว อีกฝ่ายโมโหจนตาแดงก่ำ ท่าทางข่มขวัญผู้คน
ราวกับว่าเพียงนางพูดมากกว่านี้อีกสักประโยค อีกฝ่ายก็จะตบนางให้ตายเสียอย่างนั้น
ตอนนี้จูหย่งหนิงมีชีวิตสุขสบายแล้วงั้นหรือ?
ไม่ ไม่สุขสบายเลยสักนิด
คนที่ทำเรื่องงามหน้าครั้งนี้คือภรรยาของเขา คนที่ขายหน้าคือนางหรือเขาก็ไม่ต่างกัน นี่คือประการแรก
ประการที่สอง เย่อวี๋หรานไม่ไว้หน้าเขาแม้ครึ่งส่วน ยิ่งเหยียบย่ำจนเขาไม่มีหน้าไปพบผู้คน
ประการที่สาม พอเย่
