บทที่ 378 ทุกคนมองมาด้วยสายตาเคลือบแคลง
ครั้นเขาด่าไปเช่นนี้ คนรอบข้างก็หยุดชะงัก “โธ่ เจ้าพูดอะไรเช่นนั้นเล่า? พวกเราตีคนผิดก็เป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเราก็ขอโทษเจ้าไปแล้ว แล้วเจ้าจะมาด่าคนไปทำไมเล่า? เป็นเจ้าที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ วิ่งวุ่นไปมาในหมู่บ้านสกุลจูของพวกเรา เจ้าจะยังมาโทษคนอื่นได้อีกหรือ?”
“ใช่ ได้ยินว่าหญิงปากสว่างถูกคนวางยาพิษ เจ้าก็พูดเองไม่ใช่หรือ?”
“ยามปกติเจ้าไม่มา หญิงปากสว่างก็ไม่เคยถูกวางยาพิษ ทำไมเจ้ามาครั้งเดียว นางก็ถูกวางยาพิษเลยเล่า จะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก”
“ตอนนี้หญิงปากสว่างน่าจะอยู่กับหมอแล้วไม่ใช่หรือ? เจ้าเป็นพี่ชายนางไม่เฝ้าคนให้ดี ถ้าเป็นห่วงแล้วทำไมยังวิ่งเข้ามาในบ้านคนอื่นเล่า? คงไม่ใช่ว่าคิดจะมาขโมยของหรอกกระมัง?”
……
จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองถูกตีผิดตัว ไม่ว่าใครก็ไม่อาจทนได้
นอกจากนี้ คนกลุ่มนี้ยังจะมาเจ้าพูดหนึ่งประโยค ข้าพูดหนึ่งประโยคอีก หา ‘ข้อแก้ตัวทุกข้อ’ ขึ้นมาอ้าง
อย่างไรก็มีความหมายเดียว คือถ้าจ้าวกุ้ยเซิงไม่ ‘ทำตัว’ ให้ทุกคนเข้าใจผิด ทุกคนจะตีเขาหรือ? แน่นอนว่าเป็นจ้าวกุ้ยเซิงที่มีความผิด ทั้งยังถูกตีอีก
“พวกเจ้า…พวกเจ้า…” จ้าวกุ้ยเซิงตัวคนเดียว เป็นพวกเดียวกับฝ่ายตรงข้ามเสียที่ไหน รู้สึกโกรธจนทนไม่ไหว “พวกเจ้าพูดมั่วซั่วแล้ว ใครขโมยของกัน? ข้ากลับมาเอาผลไม้มีพิษ ผลไม้ที่หญิงปากสว่างกินมีพิษ หมอต้องการตรวจสอบ ถ้าพวกเจ้ายังทำให้การรักษาของหญิงปา
