ูเรื่องสนุกไม่ได้มาหาเรื่องโดนด่านะ
อย่าว่าแต่หลี่ซื่อที่ได้ฟังแล้วโกรธ หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อที่ได้ยินแล้วก็เต็มไปด้วยโทสะ “วันนี้แม่สามีข้าอยู่ในเรือนทั้งวัน ไม่แม้แต่จะเจอหน้าหญิงปากสว่าง แล้วจะไปวางยาพิษนางได้อย่างไร?”
“นางหมายความว่าอย่างไร?! แม่สามีข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ? ถ้าแม่สามีข้าจะฆ่านาง คงใช้มีดไปตรง ๆ แล้ว ทั้งสะอาดและหมดจด จะมาใช้ยาพิษอะไรกัน? ใช้พิษก็ไม่แน่ว่าจะตายด้วยซ้ำ”
“ใช่ แม่สามีข้าเป็นคนเช่นไรพวกเจ้ายังไม่รู้ชัดหรือ? แม่สามีข้ามีนิสัยเช่นนั้น ถ้าคนไม่ไปยั่วโมโหนาง นางจะไปจัดการคนอื่นหรือ? หญิงปากสว่างไม่พูดหรือว่าไปทำอะไรมา ถึงได้ทำให้แม่สามีข้าโกรธจนคิดอยากวางยาพิษฆ่านาง?”
……
เจ็ดปากแปดลิ้น[1] ปกป้องเย่อวี๋หราน ไม่ให้ใครพูดว่าร้ายแม่สามีของพวกนาง
ปกติแล้วพวกนางจะบ่นกันเองในที่ส่วนตัว แต่คนนอกจะมาพูดเช่นนั้นไม่ได้
ถึงแม่สามีจะไม่ดีอย่างไร แต่จะไม่ดีกับพวกนางเชียวหรือ?
จะมีลูกสะใภ้สกุลไหนสามารถถือเงินไว้ในมือได้อย่างสกุลของพวกนางเล่า เพราะข้อนี้ ในเชิงเขาไท่ตังจึงไม่มีใครเทียบได้
หญิงปากสว่างได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านนอก เมื่อเห็นว่าพวกลูกสะใภ้ของเย่อวี๋หรานอยู่ที่นี่ แต่กลับไม่เห็นใบหน้าของเย่อวี๋หราน นางก็ตะโกนเสียงดัง “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นอยู่ไหนเล่า? ไปเรียกหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นมา นางต้องเป็นคนวางยาพิษเพื่อฆ่าข้าแน่ วางยาพิษข้าแต่คนกลับไม่กล้ามา เป
