“ข้าไปด้วย”
……
ทั้งสองคนเคลื่อนที่อย่างว่องไว คว้าเอาของและวิ่งออกไปจากเรือนทันที
จูหย่งหนิงมองพี่เขยที่ได้รับบาดเจ็บก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเป็นอย่างยิ่ง “พี่ใหญ่ ท่านจะรออยู่ที่บ้านหรือไปหาหมอด้วยกัน?”
“แน่นอนว่าข้าจะไปหาหมอ ข้าเป็นห่วงนาง”
จูหย่งหนิงไม่รู้จักพริกแดงว่ามันคืออะไร เห็นว่ามันดูแปลก สงสัยว่าของสิ่งนี้เป็นจ้าวกุ้ยเซิงที่เอามา จึงถามออกไปหลายประโยค
จ้าวกุ้ยเซิงไม่ได้คิดอะไรมากจึงตอบออกไป “โธ่…ไม่ใช่ว่าหญิงปากสว่างเป็นคนเอามาเองหรอกหรือ บอกว่าเคยเห็นคนในหมู่บ้านพวกเจ้ากินก็เลยเอากลับมาลองชิมดูนี่? ยังดีที่ข้าไม่ได้กิน ไม่เช่นนั้นข้าก็คงโดนวางยาพิษไปด้วยแล้ว…”
คนพูดเช่นนี้ แต่จูหย่งหนิงกลับไม่เชื่อ
ของสิ่งนี้มีคนในหมู่บ้านของพวกเขาเคยกินหรือ? เขายังไม่รู้ แล้วหญิงปากสว่างจะรู้ได้อย่างไร?
ยามนี้พวกหลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อที่มาดูเรื่องสนุก ได้มาถึงประตูหน้าเรือนของหมอชาวบ้านแล้ว
ไม่นานนักก็ได้ยินเรื่องสนุกไม่น้อย แต่ฟังไปฟังมา ‘เรื่องสนุก’ นี้เกี่ยวกับบ้านตนด้วยหรือ?
“หมายความว่าอย่างไร? หญิงปากสว่างถูกวางยาพิษแล้วเกี่ยวอะไรกับแม่สามีข้า?” หลี่ซื่อได้ยินก็ชะงักและรีบโดดออกไปทันที
“ไอ้หยา ไม่ใช่พวกเราที่พูด เป็นหญิงปากสว่างต่างหากที่พูด นางส่งเสียงโวยวายกับหมออยู่ทางนั้น” คนผู้นั้นเห็นพวกลูกสะใภ้สกุลจูก็กินปูนร้อนท้อง รีบตอบปัญหาให้กระจ่าง
ล้อกันเล่นหรือ ข้ามาด
