ากสว่างรีบวิ่งไปที่เรือนของหมอด้วยความร้อนรน
มารดามันเถอะ ข้าแค่ไปล้างผัก ทำไมนางถึงโดนวางยาพิษได้เล่า?
หรือว่าแม่สามีทะเลาะกับพี่ชาย?
แม้ว่าปกติแม่สามีจะปฏิบัติกับนางไม่ดีและนางก็ไม่ได้พอใจนัก แต่เรื่องวางยาพิษนับเป็นเรื่องใหญ่ที่หมายเอาชีวิตคน
คาดว่าหญิงปากสว่างเองก็คาดไม่ถึง นางแค่ ‘โลภ’ เพียงเล็กน้อย ก็มีข่าวว่านางไปกับชายคนหนึ่งที่นางเกี่ยวพันด้วย ทั้งยังไม่รู้ว่าถูกใครวางยาพิษจนเกือบตาย เรื่องนี้ราวกับติดปีก ถูกกระพือข่าวไปทั่วทั้งหมู่บ้านสกุลจู
มีคนไม่น้อยที่รู้สึกแปลกใจ “ไม่ใช่กระมัง นิสัยอย่างหญิงปากสว่าง นอกจากลุงหนิงแล้วยังมีใครแลอีกหรือ? รสนิยมเช่นนี้จะแปลกเกินไปแล้วกระมัง?”
“สมัยนี้ก็พูดยาก ไม่ว่าคนแบบไหนก็มีทั้งนั้น”
“พวกเจ้าว่าหญิงปากสว่างผู้นี้ยังจะรอดชีวิตหรือไม่?”
“ใครจะรู้เล่า ไม่ใช่ว่าบอกว่าไปหาหมอแล้วหรือ พวกเราไปดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ไม่ดีกระมัง?”
“มีอะไรไม่ดีเล่า? ปกตินางก็ชอบไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่นอย่างสนุกสนานอยู่ออกจะบ่อย”
……
ปากบอกไม่ดี แต่การกระทำกลับเร็วกว่าใคร
แม้ว่าหลี่ซื่อจะทำงานอยู่ในบ้านก็ยังได้ยินข่าว นางจึงนั่งไม่ติด บอกกับเย่อวี๋หรานหนึ่งเสียง อยากจะวิ่งออกไปข้างนอก “ท่านแม่ ท่านช่วยข้าดูสักหน่อยนะเจ้าคะ ข้าจะรีบไปรีบกลับเจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานมีสีหน้าตกตะลึง
ไม่ใช่ว่าตกใจที่ลูกสะใภ้ไม่กลัวนาง แต่ที่ตกใจเพราะก่อนหน้านี้หญิงปากสว่างยังดี ๆ อย
