ู่เลย ยังมาขอแบ่งต้นกล้าของมันเทศกับนาง ผ่านไปครู่เดียวก็ทั้งนอกใจ ทั้งถูกวางยาพิษได้อย่างไรกัน?
เรื่องนี้จะเปลี่ยนทิศทางเร็วเกินไปหรือไม่?!
พวกลูกสะใภ้สกุลจูไม่มีใครทนนั่งเฉยได้
“ท่านแม่เจ้าคะ…” หลินซื่อ หลิวซื่อ และหลิ่วซื่อก็รวมกลุ่มเดินเข้ามา
แต่มีเพียงหลินซื่อที่เปิดปากพูด หลิวซื่อเองก็คิดจะใช้ประโยชน์จากตรงนี้ไปด้วย แต่หลิ่วซื่อนั้นไม่กล้าเปิดปากพูดตรง ๆ
เย่อวี๋หรานเห็นท่าทีของพวกนางก็จนปัญญา “ได้ พวกเจ้าไปเถอะ รีบไปรีบกลับ อย่าไปก่อเรื่องเล่า”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินซื่อกว้างขึ้นในทันที “เจ้าค่ะท่านแม่ ท่านวางใจได้ เมื่อพวกเราดูเรื่องสนุกจบแล้วจะกลับมานะเจ้าคะ”
หลิ่วซื่อที่แรกเริ่มไม่มีความกล้า เมื่อเย่อวี๋หรานพูดออกมา นางก็เดินตามไปด้วย
จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยที่อยู่ในห้องได้ยินแบบนั้นก็วิ่งออกมา “ท่านแม่ ข้าก็อยากไปด้วยเจ้าค่ะ”
“เป็นสาวเป็นแส้จะรีบร้อนไปทำอะไร? ที่ข้าให้พวกเจ้าทำงาน ทำเสร็จกันแล้วหรือ?” เรื่องสนุกที่มีสีสันนี้ เย่อวี๋หรานไม่คิดที่จะให้หญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานไปดูด้วย
ตัวนางเองรู้สึกว่าไม่เป็นไร เป็นมนุษย์ก็ล้วนมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ปัญหาก็คือในยุคสมัยนี้
หญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานบ้านไหนไปดูเรื่องเช่นนี้ ในภายหลังก็ต้องเป็นขี้ปากชาวบ้านแน่นอน
จูปาเม่ยยังดี แต่หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยที่ไม่มีบ้านเดิมจะยิ่งแย่ ถ้าแม้แต่เย่อวี๋
